[Ιστορίες συνομωσίας] Πολυθρόνα – Εμμανουέλα

Είχα κάποτε κι εγώ μια τέτοια στην κρεβατοκάμαρά μου αλλά την πέταξα γιατί είχε πιάσει σαράκι. Ολη νύχτα χρίτσι – χρίτσι, στην αρχή κατατρόμαξα. Βρε θες – γυρεύεις να με βλέπει από πουθενά η Εμμανουέλα που την έχω καταντήσει κρεμάστρα και να με μέμφεται; Μέχρι το τασάκι μου ακουμπούσα εκεί πάνω τις ώρες της μεγάλης βιασύνης, απορώ μάλιστα πώς δεν είχαμε καμιά αυτόματη ανάφλεξη να γίνουμε εντελώς ρεζίλι. Στην πραγματικότητα δεν είχαμε καμία απολύτως ανάφλεξη, τουλάχιστον όχι πάνω στο σαθρό καλαμάκι μπαμπού που τόσο ταλαιπώρησε τις φαντασιώσεις και τα φοιτητικά μας δωμάτια. Μόνον η μαϊμού τούς έλειπε για να μοιάσουν με resort της Μπανγκόκ και με εξωτικό δάσος της Ταϊλάνδης. Αυτή η γιγαντιαία πόα με τα ευλύγιστα στελέχη που ξελάσπωσε τα φθηνά επιπλάδικα της εποχής πήρε πολλούς στον λαιμό της, κι αν δεν ήταν από πάνω η αφίσα του Τσε να μας σηκώνει το φρύδι, ποιος ξέρει τώρα τι Σόδομα και Γόμορρα θα είχαμε γίνει ως μεμονωμένα άτομα και ως πολιτικές νεολαίες.   

Θυμάμαι τη γενιά του Πολυτεχνείου, με νωπές ακόμη τις μνήμες από τον μεγάλο ξεσηκωμό, να συνωστίζεται έξω από τα κεντρικά σινεμά της Αθήνας που έπαιζαν τότε την πετσοκομμένη βερσιόν και με πιάνουν τα γέλια. Ολο πιτυρίδα, μούσι και μουστάκι, άντε μετά να φέρεις βόλτα τη μεταξωτή τη ρόμπα την ξεκούμπωτη του γαλλικού σοφτ πορνό. Από μια άποψη, χίλιες φορές καλύτερα που εμείς τα κορίτσια το μόνο που ξεσηκώσαμε τότε από την Εμμανουέλα ήταν το ντεκόρ, το μακρύ κολιέ και την ανάλαφρη κουπ που σου επέτρεπε να δείχνεις ωραία ακόμη και σε περιόδους μεγάλης αλουσιάς. Της μαϊμούς πες της ότι ακόμα την ψάχνω. Οχι πίσω από κάνα μπαμπού παραβάν με ανάρριχτα μποά και μπατίκ εικονογραφήσεις. Αλλού. Αν την πιάσω, αν την πιάσω…