[Προβολείς] Γαργάλατα, γαργάλατα να κατεβούν τα γάλατα

Ακριβώς το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με το χταπόδι. Είναι παρατηρημένο ότι αν δεν το βαρέσεις στον βράχο μέχρι να γίνει ζελές, αν δεν το αφήσεις ύστερα για κάνα εξάμηνο στο τσιγκέλι να ‘ρθει να μουστώσει από τον ήλιο και τα μυγοχέσματα, δεν θα σου μείνει μετά στο στόμα γομφίος για γομφίος και γέφυρα για γέφυρα. Για να κάνουν έτσι αυτοί, κάτι μου λέει ότι τα ληγμένα γάλατα είναι τα νοστιμότερα. Πώς παλιά τα πίναμε με κλειστή τη μύτη; Ε, τώρα ήρθε η ώρα να τα πιούμε και με κλειστά τ’ αυτιά. Δεν  θέλω να ακούσω λέξη από το αλισβερίσι του υπουργείου Ανάπτυξης με τους αγελαδοτρόφους. Επειδή ο καβγάς τους γίνεται για το πάπλωμα, κηρύσσω σήμερα και επισήμως αποχή από τις πρωτεΐνες και τη λακτόζη κι ας έρθει μετά εδώ ο παπλωματάς να μου βρει τον σωστό σουμιέ για την οστεοπόρωση και τους σπονδύλους μου που στο μεταξύ θα έχουν γίνει σαν δαντέλα αζούρ.

Εφόσον το αποφάσισαν να αποκλείσουν από τον διάλογο τους γιατρούς και τους ειδικούς της κοινωνικής υγιεινής, ας κάνουν πέρα κι αναλαμβάνω εγώ από μόνη μου να διαπραγματευθώ απευθείας με την αγελάδα. Μου αυτή – μου εγώ, στο τέλος τα βρήκαμε. Αν το γάλα σας δεν έχει γεύση από χταποδάκι ξιδάτο με ρίγανη και δυο σκελίδες σκόρδο, ρουφάτε το ελεύθερα. Προκειμένου να λύσω το μυστήριο, μέχρι βρουκέλα είμαι πρόθυμη να πάθω: καλώς πετάω κάθε τόσο ένα ψυγείο ληγμένα γάλατα ή τα πετάω υπέρ της τσέπης των σουπερμαρκετατζήδων και των αρμεχτών της δικής μου;