[Προβολείς] Ιδιωτικά βίτσια, δημόσιες αρετές

Είναι πολλά όσα έκανε η δημόσια τηλεόραση και ακόμη περισσότερα όσα παρέλειψε να κάνει. Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι γέμισε το μαγαζί με υπεράριθμους και ότι μας στέρησε το χάζι σε ξανθιές κουμπαρομπεμπέκες που έκαναν την τύχη τους στην ιδιωτική. Θα συμφωνήσω επίσης ότι οι ειδήσεις των δημόσιων καναλιών φέρουν τον χαλινό της κρατικής εξουσίας την ώρα που τα δελτία των ιδιωτικών καλπάζουν ξεκαπίστρωτα.

Ημέρες ολοκληρωτικής πενίας που ζούμε, η τελική σούμα γίνεται πάντως στο βεστιάριο. Από το μπουντουάρ της ιδιωτικής πετάω φτερά, πούπουλα, γουόντερμπρα, στριγκάκια, τσιρίδες και παλιά σίριαλ που δεν τα καταδέχονται ούτε καν στη χωματερή του Γιουτιούμπ. Γέμισα την ποδιά μου, έβαλα και στον κόρφο μου. Ετσι φτιαγμένη καθώς είμαι να υποδεχτώ τις ευρωπαϊκές σειρές του νέου προγράμματος της δημόσιας, ας πάρω τώρα τα μούτρα μου κι ας ανοίξω και τους φοριαμούς της. Είδα και τι δεν είδα, τζιβαέρι μου! (Αχ, εγώ ήμουνα που το ‘στειλα στα έρημα τα ξένα;) Τον Ε.Χ. Γονατά να ανοίγει τα ντουλάπια του και να ξεναγεί στον μυστικό του κήπο την Εύα Στεφάνη, τον Κορνήλιο Καστοριάδη και τον Αλέξη Δαμιανό  στο «Παρασκήνιο», την Κική Δημουλά να παραδίδεται στην κάμερα της Κατερίνας Πατρώνη, το «Λεμονοδάσος» της Τώνιας Μαρκετάκη, τα εικαστικά της Κατερίνας Ζαχαροπούλου, τα περσινά διαμαντάκια του Docville και την παλιά κοσμηματοθήκη με τα «Γεφύρια του Ιονίου» του Δημήτρη Μαυρίκιου. Πέταξα πέρα τη σαβούρα της ιδιωτικής και έκανα χώρο για τον «Πύργο του Ντάουντον», το «Επειγόντως τη μαμμή» και το «Τέλος της παρέλασης». Μέχρι να αρχίσουν με το καλό και οι ελληνικές παραγωγές, μόνον αυτά θα δω φέτος.