[Προβολείς] Αυτά τα ολίγα άνθη

Στριμωγμένο σε ένα καρέ του Λούκυ Λουκ ήταν κάποτε ένα  ξανθό κοριτσάκι που κρατούσε μια σουρομαδημένη ανθοδέσμη. Γύρω της έπεφτε μπιστολίδι, κλωτσοπατινάδα, μπουνίδι και οι μεντεσέδες στις πόρτες του σαλούν σβιν και σβιν είχαν κατακτήσει το αεικίνητο. Η μικρούλα όμως στητή και απτόητη προσπαθούσε να απαγγείλει από το οτοκιού το συγκεκριμένο λογύδριο. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο επίσημος επισκέπτης που περίμεναν αλλά σάμπως θυμάμαι και ποιον είχαν μαζευτεί να υποδεχτούν σαν αριστερό σωτήρα οι χιλιάδες κάτοικοι μιας αφρικανικής μπανανίας στην ταινία «Η περιπέτεια είναι περιπέτεια» του Κλοντ Λελούς;

Πάνε πολλά χρόνια από το 1972 και το μόνο που συγκράτησα είναι η ξεκαρδιστική σκηνή της υποδοχής σε ένα συφοριασμένο αεροδρόμιο. Οπου οι δύο ξεφτίλες, ο Λίνο Βεντούρα και ο Ζακ Μπρελ, ευρωπαίοι φυγόδικοι, σκάνε στην έξοδο του αεροσκάφους και δεν κωλώνουν ούτε λεπτό όταν γίνονται αντικείμενα λατρείας των αυτοχθόνων. Η παρεξήγηση τους ήρθε κουτί και η πολιτισμική ακαταληψία τούς επέτρεψε να εκφωνήσουν ένα σωρό μπούρδες οι οποίες έγιναν δεκτές με ενθουσιασμό από ένα πλήθος που άκουγε ό,τι ήθελε να ακούσει. Θυμάμαι  τον Λίνο Βεντούρα να αντιγυρίζει τους χαιρετισμούς της σηκωμένης γροθιάς με τη χειρονομία του κερατά (δείκτης και μικρό δάχτυλο σηκωμένα) κι έναν άλλον από την κουστωδία που στην αναμπουμπούλα απάνω συνεπήρε τα πλήθη με το λογύδριο «Πουλάω μεταχειρισμένη Μερσεντές, ντεκαποτάμπλ σε καλή κατάσταση με 6.000 χιλιόμετρα».

Κι αν ρωτάτε τι έχω σκοπό να κάνω σήμερα, αυτά τα ολίγα άνθη θα τα κρατήσω και θα τα βάλω σ’ ένα βαζάκι στο γραφείο μου.