[Τρίτη άποψη] Χειρουργείο και φρενοκομείο

«Απ‘ τη μία μου λες τα τσιγάρα κομμένα…

Ξυδούς, Παπαδόπουλος, Πουλικάκος

Πριν από δυο χρόνια, άρχισε ένας πόνος στο σημείο που ονομάζουμε ελιά. Δεν έδωσα σημασία, πήρα αντιφλεγμονώδη και ησύχασα. Ομως ο πόνος συνέχισε, ώσπου επισκέφτηκα ειδικό. Ζήτησε κι έκανα ακτινογραφία και απεκαλύφθη η αλήθεια. Που άκουγε στο εξωτικό όνομα: οστεοαρθρίτιδα ισχίου. Επρεπε, λέει, να κάνω ολική αρθροπλαστική. Να μου αλλάξουν δηλαδή διάφορα εξαρτήματα και να τα αντικαταστήσουν με τιτάνιο. Πήγα σε τρεις ορθοπεδικούς, που με διαβεβαίωσαν ότι απαιτείται εγχείρηση και ότι δεν τη γλιτώνω με άλλα κόλπα. Το πολύ, να την καθυστερήσω. Και τώρα ήρθε η ώρα, σε λίγες ημέρες κ.λπ. Γιατί όμως θεώρησα απαραίτητο να πάω σε τρεις ειδικούς;

Πριν από αρκετά χρόνια, έπαθα ολική ρήξη χιαστού στο γόνατο. Από μηχανάκι. Και μάλιστα ακίνητο. Ολοι έφριτταν: «Μα καλά, στην ηλικία σου καβαλάς μηχάνημα του διαβόλου;». Τότε πήγα στον πρώτο ορθοπεδικό, μετά στον δεύτερο και στον τρίτο, όλοι με καθησύχαζαν να βάλω μαχαίρι και ότι οι νέες μέθοδοι είναι αναίμακτες και ταχύτατες σε χρόνους αποκατάστασης. Μόνο ο τέταρτος μου είπε να αφήσω τις εγχειρήσεις και να κάνω φυσικοθεραπεία και ασκήσεις τετρακέφαλων. Και να ‘μαι, επτά χρόνια μετά, μια χαρά. Ως προς τον χιαστό.

Σε άλλη περίπτωση, μου συστήθηκε από μια σειρά ιατρών εγχείρηση και αφαίρεση μέρους του εντέρου λόγω εκκολπωμάτων. Ο τελευταίος που επισκέφτηκα με έβαλε σε σχετική δίαιτα. Ετσι εδώ και δέκα χρόνια τρώω το κουάκερ μου καθημερινά και το παρ’ ολίγον αποκοπέν κόλον είναι ακόμη στη θέση του. Πολλές παρόμοιες ιστορίες άκουσα από γνωστούς που απέφυγαν εγχείρηση στην τρίτη ή τέταρτη επίσκεψη σε διαφορετικό θεράποντα.

Για να μη θεωρηθεί ότι υπαινίσσομαι κάτι για τους έλληνες γιατρούς, που διάγουν κι αυτοί βίον οδυνηρό από την έλευση της τρόικας και μετά (πότε με τη φοροδιαφυγή, πότε με την υπερσυνταγογράφηση και πότε για φακελάκια), θα σας πω και εμπειρίες μου από την ξενιτιά.

Σε κοντινό μου πρόσωπο διεγνώσθησαν ραγάδες και αιμορροΐδες και προτάθηκε άμεση χειρουργική επέμβαση. Τότε ακόμη δεν ήμαστε ψυλλιασμένοι, αλλά παρ’ όλ’ αυτά επισκέφτηκε το πρόσωπο και έναν βέλγο καθηγητή, που έλυσε το πρόβλημα όχι με εγχείρηση, αλλά με βρώση δημητριακών. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, όχι μόνο συνήθισε τα απαίσια σε γεύση δημητριακά – σε σχέση με τα αυγά με μπέικον -, αλλά και το πρόβλημα δεν επανεμφανίστηκε. Και άλλος φίλος, μεταφραστής, που εισήχθη για εγχείρηση μέσης, δέχτηκε την επίσκεψή μου την παραμονή της δύσκολης επέμβασης. Του διηγήθηκα την εμπειρία του κοντινού μου προσώπου, αυτός τηλεφώνησε σε φίλο του ορθοπεδικό στην Ελλάδα, ο οποίος αφού άκουσε τα περιστατικά, τον συμβούλευσε να φύγει από το νοσοκομείο και να πάει στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή ο φίλος έβγαλε τις πιτζάμες, τα μάζεψε, πήγε στην πατρίδα στον φίλο του και σε λίγες ημέρες επέστρεψε υγιής σαν κατσίκι.

Τι συμβαίνει λοιπόν με τις εγχειρήσεις; Γιατί τόσο διαφορετικές εκτιμήσεις;

Αν πιστέψω ότι γίνονται παραπομπές εκ του πονηρού, θα έπρεπε να παραπέμψουμε το ζήτημα στην τρόικα και κυρίως στην ομάδα κρούσης του Ράιχενμπαχ για εξορθολογισμό του συστήματος υγείας. Ομως, αφού τα ίδια συμβαίνουν και σε μη πτωχευμένες χώρες, μάλλον το ζήτημα είναι αλλού. Μάλλον, λοιπόν, φταίμε εμείς που ξοδεύουμε τα λεφτά των Ταμείων μας και δεν εμπιστευόμαστε έναν μόνο ειδικό. Κι αυτό λόγω φοβικής νεύρωσης που πάει μακριά στα παιδικά μας χρόνια. Στα χρόνια της ευημερίας και της ανάπτυξης.  Ισως η λύση να είναι η τρόικα να μας υποχρεώσει, όλους τους ηλικιωμένους, σε μια σύντομη ψυχοθεραπεία. Στο κάτω κάτω, ο Καραμανλής, ο εργατικός, μας τα είπε. Η χώρα μας, και η Ευρώπη γενικότερα προσθέτω, έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο φρενοκομείο.

Και με την ευκαιρία, ας συμμετάσχουν και οι τροϊκανοί στο πρότζεκτ. Θα τους χρειαστεί στο μέλλον, όταν φτάσουν στην ηλικία μου και εκδηλωθούν τα συμπτώματα που απορρέουν από το υπερβολικό στρες. Αναπόφευκτο σε όσους προσπαθούν να εφαρμόσουν σχιζοφρενικά τις επιταγές της Συμφωνίας της Ουάσιγκτον του 1955 στη σημερινή εποχή, αλλά και να μην αποτελέσουν αιτία για διακοπή της βοήθειας και τινάξουν την παγκόσμια οικονομία στον αέρα.

Ωρα λοιπόν για χειρουργείο. Και ψυχοθεραπεία.