Στίγμα

Εχασε τη δουλειά στην Κύπρο

«ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΥ, μύρια έπονται», υποστήριζαν οι αρχαίοι ημών, λέμε τώρα, πρόγονοι – διότι με τόσες επιμειξίες που έχει υποστεί το έθνος, γύρευε αν μας έχει απομείνει κάτι στο DNA από αυτούς – και μάλλον είχαν δίκιο αν κρίνω από τις κακουχίες του Γιώργου Βουλγαράκη (φωτογραφία κάτω).

ΠΑΝΩ που ξεπέρασε το Βατοπέδι, και ό,τι αυτό συνεπαγόταν (σε πολιτικό, κοινωνικό, οικογενειακό και προσωπικό επίπεδο), και προσπαθούσε να βάλει τη ζωή του σε μια τάξη, του έσκασε το real estate και άντε πάλι από την αρχή.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ: στο πλαίσιο της «τακτοποίησης» της ζωής του προσελήφθη αρχικά ως επισκέπτης καθηγητής στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου. Πάνω που ήταν να αρχίσει μαθήματα, ήρθαν οι καταγγελίες για τα 10,2 δισ. ευρώ ξέπλυμα, και στις αρχές της εβδομάδας ο πρύτανης του Πανεπιστημίου τον «παρακάλεσε» να μην αρχίσει τώρα οι συνεργασία του με το Ιδρυμα. «Το επόμενο εξάμηνο ίσως», του ανέφερε.

Το «ίσως» έχει να κάνει με το διάστημα διαλεύκανσης της υπόθεσης, αλλά βρίσκω τον πρύτανη πολύ αισιόδοξο…

ΔΙΟΤΙ αν κρίνω από το διάστημα που μεσολάβησε για την έρευνα επί των καταγγελιών για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου, οι έξι μήνες είναι λίγος χρόνος. Για τους μη γνωρίζοντες αναφέρω ότι τους εμπλεκομένους στο Βατοπέδι ερευνούσαν νυχθημερόν 16 συνεργεία του ΣΔΟΕ, τα οποία ήταν σε συνεχή επαφή με τις τράπεζες – 42 τον αριθμό, για το άνοιγμα λογαριασμών.

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ, οι οποίες με τη σειρά τους έχουν κι άλλες δουλειές να κάνουν, επίσης ανήκουν σε ιδιώτες που πληρώνουν αυτοί τους μισθούς των υπαλλήλων τους και όχι το Δημόσιο, δεν αφοσιώνονται στην αναζήτηση στοιχείων μόνο και μόνο επειδή έλαβαν μια επιστολή από το ΣΔΟΕ. Χρειάζονται οχλήσεις, και ξανά επιστολές, για να δεήσουν να στείλουν στοιχεία – μέσος χρόνος, δυο μήνες μίνιμουμ. Το οποίο μπορεί αβίαστα να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα «ζήσε Μάη μου…». Αν και στη συγκεκριμένη υπόθεση υπάρχει το πόρισμα επί των καταγγελιών του 2010, που «αθωώνει» τους εμπλεκόμενους πολιτικούς.

Εξαλλος με το Μέγαρο Μαξίμου

ΑΦΟΥ όμως υπάρχει το πόρισμα του ΣΔΟΕ που «αθωώνει» τους εμπλεκομένους, προς τι όλο αυτό το σκηνικό με τον Βαγγέλη, Βαγγέλα για τους φίλους, Μεϊμαράκη; Εξήγηση δεν έχω. Ούτε για τη δική του στάση, που θέλει ντε και καλά να βγάλει το σακάκι ή να κατεβάσει το παντελόνι και να εισέλθει στην αρένα (ντυμένος, δεν γίνεται; πρέπει δηλαδή να υποστούμε το «θέαμα»;), δεν έχω διευκρινίσει ακριβώς ποιες οι προθέσεις του, ούτε για του Μεγάρου Μαξίμου.

ΚΥΡΙΩΣ με προβληματίζει, εξομολογούμαι, η στάση του προέδρου Αντώνη επί του θέματος. Προφανώς με δική του εντολή η κυβέρνηση σιωπά. Είναι γιατί δεν θέλει να ανακαλέσει στη συλλογική μνήμη τις «δραστηριότητες» του εσμού των κουμπάρων, κολλητών και φίλων που έκαναν πάρτι επί κυβερνήσεων Καραμανλή; Είναι γιατί γνωρίζει περισσότερα από όσα έχουν γίνει ήδη γνωστά;

ΠΑΝΤΩΣ ό,τι και να συμβαίνει είναι εντελώς δυσεξήγητη η στάση του. Και αυτό δεν αφορά εμάς. Αφορά τον ίδιο τον Βαγγέλη, Βαγγέλα κ.λπ., κ.λπ., ο οποίος, πληροφορούμαι, είναι έξαλλος με το Μέγαρο Μαξίμου (στη φωτογραφία επάνω ο πρόεδρος της Βουλής με τον Αντώνη Σαμαρά).

ΛΟΓΙΚΟ. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι μετά την ψήφιση των μέτρων των 11,8 δισ., και εφόσον όλα εξελιχθούν ομαλά, η Βουλή μια ωραία πρωία θα κληθεί να εκλέξει τον νέο της πρόεδρο!

Μετά τις 18 Οκτωβρίου η ψήφιση

ΤΑ ΜΕΤΡΑ τώρα και το πότε ψηφίζονται είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Αναζήτησα τον υπουργό Οικονομικών σε ένα διάλειμμα του πηγαινέλα μεταξύ Μαξίμου, υπουργείου, γραφείων κομμάτων. Αρχικά του ζήτησα να μου επιβεβαιώσει τα όσα διέρρευσαν σχετικά με εκείνη τη θυελλώδη συνάντησή του με τον Πολ Τόμσεν.

– Εν πολλοίς σωστά ήταν. Αλλά σε πιο επιστημονικό επίπεδο.

– Α, μάλιστα. Και πώς του είπατε επιστημονικά ότι «θες να ρίξεις την κυβέρνηση, εγώ είμαι ώς εδώ βρείτε άλλον»;

Γέλασε.

– Ε, εντάξει τώρα, αλλά σε μια διαπραγμάτευση λέγονται πράγματα, και από τη μια πλευρά και από την άλλη.

ΕΚΤΙΜΗΣΑ ότι στο πλαίσιο αυτό τού είπε και το ελάχιστα γνωστό ότι «αν θέλεις να συνεχίσεις, την επόμενη φορά θα έχεις τον Τσακαλώτο εδώ να διαπραγματεύεσαι» – όπου Τσακαλώτος, ο Ευκλείδης της γνωστής οικογενείας και του ΣΥΡΙΖΑ.

ΤΟ ΓΥΡΙΣΑ στο πότε θα ψηφιστούν τα μέτρα. Μου εξήγησε ότι η δική του πρόταση είναι να μην ψηφιστούν πριν από τις 8 Οκτωβρίου, οπότε και συνεδριάζει το Eurogroup, διότι «ενδεχομένως να υπάρξουν κάποιες βελτιωτικές προτάσεις, οι οποίες πρέπει να ενσωματωθούν».

ΑΡΑ; Αν κατάλαβα σωστά, το πακέτο θα ψηφιστεί μετά τις 18 Οκτωβρίου, οπότε συνέρχεται η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά όρκο δεν παίρνω.

Πήρε ο αέρας τις διαβεβαιώσεις

ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ότι όλα αυτά θα τα ξεκαθαρίσει ο πρόεδρος Αντώνης κατά το διάγγελμα, μήνυμα, γράμμα που θα κάνει τη Δευτέρα ή την Τρίτη. Δεν έχει αποφασίσει, μου είπε ο άνθρωπός μου στο Μέγαρο Μαξίμου, πώς ακριβώς θα «επικοινωνήσει» με τον λαό (Του, συμπληρώνω εγώ).

ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ειλικρινής, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να μπει στον κόπο. Θα μπορούσε να στείλει στα κανάλια αποσπάσματα εκείνων των καταπληκτικών δηλώσεων που έκανε στο μεσοδιάστημα των εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου, και με τις οποίες διαβεβαίωνε ότι δεν θα κάνει περικοπές, δεν θα επιβάλει νέους φόρους, θα ανακόψει την ύφεση, θα αναθερμάνει την οικονομία και θα φέρει την ανάπτυξη! Τι θυμήθηκα κι εγώ τώρα…

Επιστρέφει στη δικηγορία

ΕΠΙΣΗΣ εκτός από αυτά θυμάμαι και ορισμένους φίλους από τα παλιά. Λόγω θεμάτων Δικαιοσύνης που είναι αυτή την περίοδο στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας αναζήτησα τον Μιλτιάδη («Γύπα» κατά το πασοκικό ειδικό λεξικό) Παπαϊωάννου. Τον βρήκα να απολαμβάνει την περίοδο της εκούσιας αγρανάπαυσης στην οποία έχει περιέλθει (μόνος του αποσύρθηκε, διαβλέποντας την επικείμενη πανωλεθρία του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθήνας, θυμίζω).

-Και;

–Δεν έχει και, οργανώνω το γραφείο μου. Επανέρχομαι στη δικηγορία.

– Και η πολιτική;

– Την παρακολουθώ, αλλά μέχρις εκεί…

Σοφό…

Τέλος και αρχή
Μια σοβαρή παράμετρος που δεν έχει λάβει υπόψη της η κυβέρνηση είναι η γενικευμένη ανασφάλεια που έχει καταλάβει (και καταβάλλει) το σύνολο του ελληνικού λαού. Πρόκειται για τη σοβαρότερη ίσως επίπτωση της πολιτικής τής αλόγιστης λήψης μέτρων σκληρής λιτότητας που οδηγούν στην απόγνωση μεγάλες κοινωνικές ομάδες, χωρίς να τους δίνεται η ελπίδα ότι όλα αυτά έχουν ένα τέλος. Και πως παράλληλα με αυτό το ορατό τέλος, υπάρχει και μια εξίσου ορατή και προσεγγίσιμη αρχή. Αυτή που θα φέρει την ανάσχεση της ύφεσης και θα δημιουργήσει στη χώρα συνθήκες ανάκαμψης.
Να το πω πιο καθαρά: αν τα μέτρα που αποφάσισαν οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι σηματοδοτούν τον πάτο του βαρελιού, θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό ήταν και από εδώ και πέρα αρχίζει μια άλλη πορεία.
Αλλά φευ, και οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι, και κυρίως ο Πρωθυπουργός, λαλίστατος κατά το παρελθόν, αποφεύγουν συστηματικά να το πουν. Πιθανότατα γιατί δεν μπορούν. Αλλά ο κόσμος που υποφέρει έχει ανάγκη να ακούσει ότι φτάσαμε στο τέλος της διαδρομής, και τώρα θα ξεκινήσει μια καλύτερη πορεία, για τη χώρα και τον λαό.

Προ εβδομάδων, ο Πρωθυπουργός ψέλλιζε κάτι υποσχέσεις του είδους «αυτό είναι το τελευταίο πακέτο μέτρων» και το συνόδευε από διάφορα «δεν» και «όχι» που δήθεν θα αντέτασσε στις απαιτήσεις της τρόικας.
Είναι προφανές ότι αυτά τα κατάπιε. Φυσικά, δεν είναι ο πρώτος που το κάνει. Αλλά ας είναι ο τελευταίος. Γιατί δεν επαναλαμβάνει ότι αυτά είναι τα τελευταία μέτρα που λαμβάνονται; Θα ακολουθήσουν και άλλα; Και πότε ακριβώς;
Τι άλλο πρέπει να γίνει για να ολοκληρωθεί η «φτωχοποίηση» ενός ολόκληρου λαού;
Ερωτήματα χωρίς απαντήσεις. Και δυστυχώς, όχι μόνο από τον Αντ. Σαμαρά, αλλά ούτε και από τους άλλους δυο εταίρους του στην κυβέρνηση, τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον Φώτη Κουβέλη.
Επιτέλους ας βρουν το θάρρος, μια φορά – μια μόνο φορά – να πουν όλη την αλήθεια.