[Προβολείς] Να μου διαβούν οι πόνοι

Το νησί δεν το είχα δει ποτέ φθινόπωρο. Για να λέμε την αλήθεια ούτε καλοκαίρι το είχα δει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ποιος ο λόγος να συνωστιστώ εκεί που γουστάρουν οι τουριστικοί πράκτορες; Δόξα τω Θεώ, το Αιγαίο έχει μεγάλη γκάμα επιλογής ακόμη και για μας τους στριμμένους. Αυστηρά οικογενειακοί λόγοι με έστειλαν την περασμένη εβδομάδα ώς εκεί για να διαπιστώσω ότι υπάρχει ζωή και εκτός τουριστικής σεζόν. Μαζί με τα εντελώς απαραίτητα έριξα στο βαλιτσάκι μου και ένα μαγιό κι άρχισα να ονειρεύομαι σεπτεμβριάτικα μπάνια σαν αυτά των παιδικών μου χρόνων. Τότε που γυρνώντας τα μεσημέρια από το σχολείο, βουτάγαμε με τα εσώρουχα στη θάλασσα της Καλαμάτας αφήνοντας τη σάκα μας σε καμιά βάρκα που λαγοκοιμόταν στην αμμουδιά. Δεν ήταν ακριβώς έτσι αλλά πάντως έμοιαζε.

Στις διακεκριμένες πλαζ του τουριστικού χάρτη, εκεί που τα καλοκαίρια σου φεύγει το καφάσι από τα ντεσιμπέλ των μπιτς μπαρ και την frustration των γλουτών, μια διαφορετική παρτίδα ευρωπαίων παραθεριστών ακροβολιζόταν σε σλόου μόσιον στις ξαπλώστρες και στα βραχάκια και η μεταξύ τους συνεννόηση γινόταν στο mute. Ακουσα τη θάλασσα, άκουσα και το τρίξιμο της άμμου ανάμεσα στα δόντια μου και μετά άκουσα και την γκρίνια των εστιατόρων για τον ΦΠΑ και τον αισθητά μειωμένο εσωτερικό τουρισμό. «Εγώ τόσα χρόνια τα λεφτά μου από τους Ελληνες τα έβγαζα. Αν περίμενα να πλουτίσω από τη μια σαλάτα στα τέσσερα που παραγγέλνουν οι ξένοι θα το είχα κλείσει». Του παράγγειλα μια σαλάτα στα δυο, πήρα την απόδειξή μου και φεύγοντας ένιωσα Ευρωπαία ma non troppo. Ισως έτσι να είναι καλύτερα.