Με το βλέμμα στο 2014

Ως πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς πήρε γρήγορες και σκληρές αποφάσεις. Η κυριότερη: να μην είναι αυτός που θα πάει τη χώρα στη δραχμή. Αλλά και να δεχθεί την παραίνεση του υπουργού Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα να πάρει όλα τα μέτρα μπροστά, στην αρχή της τετραετίας.

Η συλλογιστική ήταν σωστή. Είχαν όμως υπολογίσει χωρίς τις εσωτερικές ισορροπίες της τρόικας, όπου αυτή τη φορά ρόλο κακού έπαιξε ο Πολ Τόμσεν. Οτι το ΔΝΤ δεν βιαζόταν, ήθελε να φύγουν από τη μέση οι αμερικανικές εκλογές του Νοεμβρίου και επεδίωκε να αναγκάσει τους Ευρωπαίους να πάνε σε μια γενναιότερη και συνολικότερη λύση για το χρέος της ευρωζώνης είναι πλέον πράγματα γνωστά από το ρεπορτάζ. Αν όμως για άλλη μια φορά το διεθνές παιχνίδι επηρεάζει την κατάσταση στην Ελλάδα – όπως έγινε και με την υποχώρηση του Σαρκοζί έναντι των απαιτήσεων της Μέρκελ τον Οκτώβριο του 2010 στην Ντοβίλ – αυτό είναι κάτι που ενδιαφέρει τον ιστορικό του μέλλοντος. Ο έλληνας Πρωθυπουργός του παρόντος έχει να αντιμετωπίσει μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση.

Η κατανομή βαρών στο πακέτο των 11,8 δισ. αγγίζει ένα κρίσιμο πολιτικό ακροατήριο για τη ΝΔ. Είναι οι ένστολοι – που θα νιώσουν άμεσα το ψαλίδι των ειδικών μισθολογίων. Αν αισθανθούν πολιτικά προδομένοι, τότε η ΝΔ κινδυνεύει να πάθει ό,τι έπαθε το ΠΑΣΟΚ το 2010-11 με τους δημοσίους υπαλλήλους. Να χάσει δηλαδή ένα μέρος της βάσης της. Πού θα μπορούσε να πάει αυτή; Πιο δεξιά. Δηλαδή στη Χρυσή Αυγή και στους Ανεξάρτητους Ελληνες. Η ΝΔ θα έχει επίσης φθορά λόγω περικοπών σε μισθωτούς και συνταξιούχους, ενώ η πρόσθετη φορολογία ακυρώνει τη φιλελεύθερη επιχειρηματολογία για λιγότερους φόρους ώστε να πάρει μπροστά η ανάπτυξη. Στην πραγματικότητα, ο Σαμαράς παίζει «λονγκ», ελπίζοντας σε ανάκαμψη της οικονομίας από το 2014 και μετά. Και αποβλέπει στα άμεσα πολιτικά οφέλη από την επιμήκυνση.