[Προβολείς] Πάμε Χαβάη

Αν ισχύουν αυτά που είπε χθες στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας, ότι εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται πληγέντες του 1912-1915, τότε δεν το αποκλείω ο παππούς μου, 125 ετών σήμερα, να απολαμβάνει κρυφά από μας καμιά διόλου ευκαταφρόνητη συνταξούλα. Πάνε μόλις ενενήντα εννιά χρονάκια από τότε που τραυματίστηκε στη Μάχη του Κιλκίς. Ηταν απογευματάκι της 20ής Ιουνίου του 1913 όταν το Γενικό Επιτελείο αποφάσισε νυχτερινή έφοδο για να σπάσει τη βουλγαρική αμυντική γραμμή και να απελευθερώσει την πόλη. Ο είκοσι έξι ετών μυλωνάς από την Αρκαδία και πατέρας ήδη τριών παιδιών γύρισε στα χωριά της Γορτυνίας ζωντανός και τροπαιοφόρος με ένα διαμπερές τραύμα στον μηρό. Ψιλοπράματα, απ’ ό,τι μου διηγείται σήμερα, αν υπολογίσει κανείς τους 8.828 νεκρούς και τραυματίες που έμειναν επί τόπου στη φονικότερη μάχη της νέας ελληνικής Ιστορίας. Τι πειράζει που σύμφωνα με την πρόσφατη απογραφή βρίσκεται ακόμη ανάμεσα στους συνταξιούχους του Β’ Βαλκανικού Πολέμου; Ως γνωστόν, αυτοί οι παλιοί είναι από γερό σκαρί και η αυστηρά βετζετέριαν διατροφή τους (χαρούπια και λάχανα) τούς βοήθησε να ζήσουν και να δουν τα σημερινά χαΐρια μας.

Τι ποιήσω ίνα ζωήν (και συνταξιοδότηση) αιώνιον κληρονομήσω; Σ’ αυτό πρέπει να μας δώσουν απάντηση και οι υπόλοιποι 300.000 άφαντοι συνταξιούχοι, οι οποίοι Κύριος οίδε σε ποια εξωτικά spa ξεκοκαλίζουν το μηνιάτικο αδιαφορώντας για τις εκκλήσεις της πτωχευμένης αυτής χώρας να απογραφούν. Εγώ λέω ότι κάνουν πολύ καλά που ποιούν την νήσσα. Ας χτυπούν την πόρτα του ΕΟΠΥΥ, ας ξεφτιλίζονται, ας υποφέρουν κι ας πένονται κάτι συνταξιούχοι – τζόβενα, εγγόνια και δισέγγονά τους. Παππού, είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει.