e-mail

Μαύρο παστίτσιο που μας έφαγε

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Μήπως μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς γιατί είναι «προσβολή των θείων» η σάτιρα για έναν κεκοιμημένο ιερωμένο και διώκεται το facebook του «Παστίτσιου»; Ποιων «θείων» κατ’ αρχάς; Ηταν άγιος και υπάρχει προσβολή; (Αν και μαθαίνω ότι κάποιοι από τους φανατικούς θαυμαστές του αυτό ακριβώς επιδιώκουν, την αγιοποίησή του με το στανιό).

Πώς ακριβώς θίγεται το θρησκευτικό αίσθημα με μια σάτιρα; Αν για παράδειγμα εγώ ανήκα στους σαϊεντολόγους και σατίριζαν τη σαϊεντολογία με αφορμή τα τελευταία καμώματα του Τομ Κρουζ εις βάρος της συμβίας του, θα μπορούσα να εγκαλέσω τους σατιρίζοντες για προσβολή του δικού μου «θρησκευτικού αισθήματος»; Ή είναι συγκεκριμένο το «θρησκευτικό αίσθημα» σε αυτή τη χώρα; Το Σύνταγμα της Ελλάδας πάντως άλλα αναφέρει περί θρησκείας για το δικό μας έθνος και κράτος, αλλά ποιος τα σέβεται.

Αλεξάνδρα Χαρ., Νίκαια

Εσάς προσωπικώς, αγαπητή Αλεξάνδρα, με τέτοια που λέτε φοβάμαι ότι – κάποιοι… – θα σας έκαναν απλώς παστίτσιο! Αντε μη σας βάλει στόχο η διαλλακτική και κοινοβουλευτική μας ΧΑ. (Θαύμα! Ξεχειλώνει με άνεση την γκάμα των ενδιαφερόντων της από τις μαύρες – αθεϊστικές τελετές ώς τον άκρατο και άκριτο θρησκευτικό φανατισμό).

Καλοτάξιδος ο… σαμουράι

Αγαπητή Φοίβη.

Διάβασα πρόσφατα στην εφημερίδα δύο άρθρα, το ένα του καθηγητή κ. Διαμαντόπουλου και το άλλο του αντεισαγγελέα Εφετών κ. Κτιστάκη. Θέματα ταυτόσημα. Αναφέρονται και οι δύο, με διάθεση επίκρισης και αποδοκιμασίας, στις συνδικαλιστικές δραστηριότητες και τις πείσμονες επιδιώξεις των ομοτέχνων τους, καθηγητών και δικαστών, για τη διατήρηση των κεκτημένων (κυρίως οικονομικών) εν μέσω κρίσης.

Οι τίτλοι των άρθρων αιχμηρώς εύγλωττοι: «Αντι-κοινωνικός κανιβαλισμός» του κ. Διαμαντόπουλου («ΤΑ ΝΕΑ», 10/9) και «Κλαζομένιοι της Δικαιοσύνης» του κ. Κτιστάκη («ΤΑ ΝΕΑ», 17/9). Ειλικρινά ένιωσα μια ανακούφιση. Μπορούμε ακόμη να ελπίζουμε. Υπάρχουν ευτυχώς και σήμερα σ’ αυτόν τον τόπο συνειδήσεις που στο ατομικό και στο ίδιον προτάσσουν το γενικό και το όλον.

Σε όσους δεν τα διάβασαν συνιστώ να αναζητήσουν τα σχετικά φύλλα της εφημερίδας. Θα διαπιστώσουν ότι στο καταθλιπτικά ερημικό και άνυδρο τοπίο του ζόφου και της απόγνωσης που ζούμε υπάρχουν ακόμη ηθικές και πνευματικές οάσεις, που με τα νάματα των πηγών τους ποτίζουν τις όποιες ελπίδες μάς απέμειναν και δίνουν λίγη δροσιά στην αφυδατωμένη ψυχή μας. Εγώ, ταπεινός ευχέτης, υποκλίνομαι ανυπόκριτα με θαυμασμό και σέβας ενώπιον και των δύο!

Και κάτι άσχετο (ή μήπως σχετικό;). Ο,τι και αν του καταμαρτυρήσει η Ιστορία, οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε: ήταν ο μόνος, μέσα στη γενική ευφορία, που προειδοποιούσε και προφήτευε για τα μελλούμενα. Θυμάστε το (ενοχλητικό τότε) μότο του; «Ώς πότε θα ζούμε με δανεικά; Υποθηκεύουμε το μέλλον της χώρας». Δυστυχώς δικαιώθηκε. Ο λόγος για τον ακατονόμαστο «γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε».

Συγγνώμη, ήταν και ο Αλέκος Παπαδόπουλος.

Οσο για τον Βύρωνα, λάτρης της φιλοσοφίας των χαϊκού μπορεί να είναι, σε ό,τι αφορά τη συντομία τουλάχιστον. Μία μέρα πρόεδρος της Βουλής, μία απόφαση, μία υπογραφή, διορισμός θυγατέρας στο ευαγές. Της φιλοσοφίας όμως των σαμουράι ποτέ. Γιατί μετά την αποκάλυψη και τον ονειδισμό δεν έκανε το αυτονόητο για τους υπερήφανους ιάπωνες πολεμιστές: χαρακίρι.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε

με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης,

Θεσσαλονίκη

Κουνώντας με ακατονόμαστο νόημα τους ώμους, αγαπητέ Νίκο, σας συνιστώ να μην αναφέρετε στην ταπεινή τούτη στήλη ούτε τον εν λόγω τού «γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε» ούτε τους χρησμούς του. Αυτό το καράβι έχει σαλπάρει (για πού ακριβώς, άγνωστον). Δεν είναι ώρα να του ευχηθεί «καλοτάξιδο», διότι…