Η Βουλή στον αστερισμό του πολιτικού τυχοδιωκτισμού

Ποιοι βουλευτές δεν θα ψηφίσουν τα μέτρα; Το ερώτημα είναι όλα τα λεφτά – 11,8 δισ. ευρώ για την ακρίβεια – του πακέτου; Ενα Σάββατο πρωί στο Κέντρο της Αθήνας – με την Πανεπιστημίου κλειστή για τις εκδηλώσεις του Δήμου Αθηναίων – ένας πολιτικός αρχηγός ανοίγει τα χαρτιά του. Δύο από το κόμμα του, ίσως πέντε-έξι από το ΠΑΣΟΚ και άλλοι τόσοι από τη ΝΔ. Ονόματα δεν θέλει να πει – για να μη θίξει πρόσωπα -, αλλά ονόματα ξέρει.

Ωστόσο, πίσω από την ονοματολογία αυτών που δεν θα ψηφίσουν, υπάρχει μια άλλη διαπίστωση. Από το 2010 και μετά έχει εμφανιστεί ένας άλλος τύπος βουλευτή. Αυτός θυμίζει τους περιπλανώμενους ιππότες του Μεσαίωνα. Κινείται πάνω στο άλογό του μέσα σε ένα σκηνικό λεηλασίας και ερήμωσης κι επιλέγει αφέντη ανάλογα με τις πιθανότητες επιβίωσής του. Είναι ένα είδος πολιτικής του σπαθιού, καβάλα στο άλογο. Τα παραδείγματα είναι πολλά. Το πιο σόκιν όμως είναι της βουλευτού Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ Αριας Αγάτσα. Αυτή δεν πήγε ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε στη ΔΗΜΑΡ. Πήγε κατευθείαν στη ΝΔ, όταν κατάλαβε πως, με δεδομένη την αριθμητική του εκλογικού νόμου και τις κατανομές, ήταν ο μόνος τρόπος για να επανεκλεγεί. Δεν τα κατάφερε.

Παρ’ όλα αυτά, μια σειρά από βουλευτές – της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ – ετοιμάζονται να καταψηφίσουν τα μέτρα έχοντας στο μυαλό τους παρόμοια συλλογιστική. Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο ίδιος αρχηγός επιμένει ότι δεν έχει αποφασιστεί αν αυτά θα περάσουν σε ένα άρθρο – ή ως κανονικό νομοσχέδιο. Στη δεύτερη περίπτωση υπάρχει η δυνατότητα εκτόνωσης στις επιμέρους διατάξεις. Ο αρχηγός δεν θεωρεί ότι, αν η ψήφιση του νομοσχεδίου γίνει με διαφοροποιήσεις στα επιμέρους από κάποιους βουλευτές, αυτό δημιουργεί πρόβλημα στην εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. Ωστόσο το ενδιαφέρον είναι άλλο. Οτι κάποιοι βουλευτές βλέπουν την καταψήφιση του πακέτου ως ευκαιρία. Ετσι θα γίνουν ανεξάρτητοι, θα χτίσουν προφίλ και μετά είτε θα πάνε σε άλλο κόμμα είτε θα διεκδικήσουν την επανεισδοχή τους στο ίδιο κόμμα αργότερα, χωρίς όμως το στίγμα ότι ψήφισαν το πακέτο.

Είτε πρόκειται για δεξιούς είτε για αριστερούς βουλευτές, το έργο λέγεται πολιτικός τυχοδιωκτισμός. Οπως και οι περιπλανώμενοι ιππότες του Μεσαίωνα, έτσι και οι βουλευτές κοιτάζουν πρώτα το συμφέρον τους. Ποιες είναι οι ισορροπίες στην περιφέρειά τους; Θα ψηφίσουν υπέρ ή κατά των μέτρων ο αντίπαλός τους στο κόμμα ή οι ανθυποψήφιοί τους από άλλα κόμματα; Τι είναι καλύτερο να κάνουν για το μέλλον τους; Ποτέ η διαχείριση των κοινοβουλευτικών ομάδων δεν ήταν τόσο δύσκολη, γιατί ποτέ δεν επικράτησε σε τέτοιο βαθμό ο ατομισμός σε μικρά ή μεγάλα κόμματα.

Με την άδεια του βρετανού μυθιστοριογράφου Τζόναθαν Κόου, οι πολιτικές συμπεριφορές στη δημόσια ζωή μετά το Μνημόνιο θα μπορούσε να έχουν τίτλο: «Τι ωραίο πλιάτσικο!».