[Φαινόμενα] Οταν ο βασιλιάς Ληρ γίνεται «Αφεντικό»

Χαρακτήρας εμπνευσμένος από τον «Βασιλιά Ληρ». Το πλαίσιο της δράσης του όμως, η πολιτική σκηνή ενός σύγχρονου κράτους και δη εκ των πλέον υπερήφανων για το δημοκρατικό τους Σύνταγμα, το Σικάγο των ΗΠΑ. Η ιστορία διδακτική. Ενα τέρας της εξουσίας που γονατίζει συμμάχους και εχθρούς, βυθισμένο στη διαφθορά και την ίντριγκα, βρίσκεται αντιμέτωπο με τη μοναδική εξουσία που είναι αδύνατον να νικήσει. Τον θάνατο. Αφού προηγουμένως του αφαιρέσει η ασθένεια κάθε έλεγχο στο πνεύμα και το κορμί του.

Δημιουργός της σειράς «Boss» είναι ο σχεδόν άγνωστος Φαρά Σαφίνια (υπέγραψε το σενάριο του «Apocalypto» με τον Μελ Γκίμπσον) που δηλώνει σε συνεντεύξεις του ότι πολλοί πολιτικοί από όλες τις χώρες θα μπορούσαν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους σε στοιχεία του κεντρικού χαρακτήρα Τομ Κέιν (τον ερμηνεύει εξαιρετικά ο Κέλσι Γκράμερ, γνωστός μέχρι σήμερα περισσότερο για τους κωμικούς ρόλους του).

Οπως και να έχει, το «Boss» προστίθεται στις τηλεοπτικές παραγωγές που τα τελευταία δύο χρόνια διεκδικούν τα σκήπτρα από το κινηματογραφικό Χόλιγουντ. Η σκηνή που ο Κέλσι Γκράμερ – Τομ Κέιν, παντοδύναμος δήμαρχος του Σικάγου, κάθεται ακίνητος, σχεδόν ανέκφραστος, κοιτώντας την κάμερα με άδειο βλέμμα και ξαφνικά κάνει μια γκριμάτσα που θα μπορούσε να μοιάζει με χαμόγελο καθώς ακούει τον γιατρό να του ανακοινώνει ότι πρόκειται να πεθάνει μοιάζει να επεκτείνει τα στενά όρια της μικρής οθόνης ώς τις σφαίρες της υψηλής τέχνης, υποκριτικής και σκηνοθεσίας.

Ο Γκράμερ κέρδισε ήδη μία Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία του, όσο για το «Boss» έχασε αυτήν της καλύτερης σειράς από το «Homeland».

Πίσω από τις βαριές πόρτες και τη βαριά σιωπή των γραφείων με τις παχιές μοκέτες των ισχυρών της πολιτικής, ο Σαφίνια σκιαγραφεί έναν κόσμο της πολιτικής που μοιάζει σχεδόν μαφιόζικος, βουτηγμένος στο ψέμα και τα μεγάλα λόγια, τις ραδιουργίες και τις απάτες, έναν κόσμο που δεν έχει άλλο στόχο από την εξουσία. Μια εξουσία εγωιστική, ναρκισσιστική, αυταρχική. Σε σημείο που μοιάζει να απολογείται σε συνέντευξη που παραχώρησε στο γαλλικό «Telerama» με αφορμή την προβολή του «Boss» από τη γαλλική τηλεόραση, λέγοντας ότι «οι πολίτες στις δημοκρατίες έχουν εμπιστοσύνη στους πολιτικούς τους αλλά είναι το σύστημα που δεν σταματά να παράγει και φαινόμενα διαφθοράς».

Πεσιμιστικό; Ακραίο; Προκλητικό; Το βέβαιο είναι ότι το σενάριο του «Boss» επιβεβαιώνει πως υπάρχει μια σκληρή πραγματικότητα σε ό,τι αφορά την άσκηση της πολιτικής σε πολλές πτυχές της. Και ο Τομ Κέιν δεν είναι παρά ένα σύμβολο της χειρότερης εκδοχής, ένας τύραννος, αλλά με «πήλινα πόδια». Απλώς είναι φθαρτός, όπως όλοι οι άνθρωποι, με τη μοίρα να θυμίζει άγρια πόσο εξισώνει τους πάντες μπροστά στην ασθένεια και στον θάνατο. Πρόκειται έτσι κι αλλιώς για αρχή που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο διαπνέει την αντίληψη των αμερικανικών τηλεοπτικών προϊόντων – όλα με κατεύθυνση να υπηρετήσουν την ιδέα των εξισωτικών κοινωνιών, από τις σειρές μέχρι τα ριάλιτι και τα τηλεπαιχνίδια μηδέ εξαιρουμένων των κουτσομπολίστικων εκπομπών που τρελαίνονται να παρουσιάζουν τα ελαττώματα, τα πάθη και τις δυστυχίες των διασημοτήτων.

Οπως και να έχει, οι σαιξπηρικές αναφορές του «Boss» προσδίδουν στον χαρακτήρα του Κέιν μια ανθρώπινη τραγικότητα που τον μετατρέπει σε παγκόσμιο σύμβολο. Ηγετική φυσιογνωμία, με στεντόρεια φωνή, πρόσωπο σαν σμιλεμένος βράχος που η κάμερα φιλμάρει με μοναδικό τρόπο. Αναζητά τη σύσπαση των ρυτίδων, μια κίνηση στη γωνία του αυτιού, έναν νευρικό σπασμό στα χείλη που να προδίδει ένταση, θυμό ή ανησυχία, στοιχεία που προσδίδουν στη σειρά χαρακτηριστικά, τα οποία υπερβαίνουν την κριτική της στην εξουσία.