[Ανορθόδοξα] Στο Πεδίον του Αρεως

Για την ανάπλαση του Πεδίου του Αρεως χύθηκε πολύ μελάνι και ξοδεύτηκαν γύρω στα 10 εκατομμύρια ευρώ. Οι επιτροπές κατοίκων είχαν τις αντιρρήσεις τους και αντιμετώπιζαν την όλη υπόθεση με την εύλογη δυσπιστία που εμπνέει η λέξη «ανάπλαση», αρχιτέκτονες διαφωνούσαν με την αισθητική του Τομπάζη και της ομάδας του, και εντέλει τα 10 εκατομμύρια δεν έφτασαν. Το «Πάρκο» της παιδικής μας ηλικίας παραδόθηκε στους επισκέπτες του και στους θαμώνες του χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί τα έργα. Προς την πλευρά των Δικαστηρίων, στην «πάνω πλατεία», ο όγκος του θεάτρου Οικονομίδη παραμένει εργοτάξιο ενώ στη διαμετρικά αντίθετη πλευρά, στο άγαλμα της Αθηνάς και στο μνημείο των πεσόντων συμμάχων – αχρείαστοι να είναι -, παραμένει η περίφραξη των έργων. Κάπου εκεί κοντά υπάρχουν και κάτι λόφοι με μπάζα. Το θέμα είναι ότι το «Πάρκο», έστω και ημιτελές, γέμισε κόσμο. Συνορεύοντας με μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές του κόσμου, την Κυψέλη, είναι το μόνο σημείο όπου η συνέχεια της δόμησης διακόπτεται για να δώσει τη θέση της σε δέντρα και αλέες, η μόνη περιοχή όπου η μητέρα με το καρότσι δεν κινδυνεύει από τον υπερήφανο εποχούμενο. Σε όλη την έκτασή του δεν κυκλοφορούν τροχοφόρα – με μόνη εξαίρεση τα αυτοκίνητα των ιερέων του ναού, των μελλονύμφων και των προσκεκλημένων τους, όμως αν σκεφτείς τις δύσκολες στιγμές που περνούν όλοι αυτοί μαζί είσαι αναγκασμένος να δείξεις κατανόηση. Ασε που υπάρχει και χώμα, κανονικό χώμα, απ’ αυτό που μυρίζει όταν βρέχει και διψάει όταν δεν το ποτίζουν. Οι συνταξιούχοι που κουβαλούν τις καρέκλες τους για να παίξουν τάβλι, τα ελληνικά με την υπέροχη σλαβική προφορά που έχουν εξελιχθεί σε διάλεκτο της ευρύτερης περιοχής και ο άλλος που κάνει μονόζυγο με κελεμπία μπερδεύονται με τα ευγενή τετράποδα που απολαμβάνουν τον απογευματινό τους περίπατο και την απαραίτητη μπάλα που κλωτσάει το μέλλον της χώρας μας. Με δυο λόγια το Πάρκο ζει. Το Πάρκο δείχνει πώς θα μπορούσε να ζήσει η Αθήνα παρά τα προβλήματα και τα ελλείμματα που την ταλαιπωρούν. Ως την άνοιξη υπήρχαν σεκιουριτάδες που φρόντιζαν για τη σχετική ευταξία, και κάποιοι, νομίζω ο δήμος, το καθάριζαν και το πότιζαν. Μπορούσες να τρέξεις, να περπατήσεις ή και να διαβάσεις. Και τώρα βέβαια μπορείς να τα κάνεις όλα αυτά αλλά οι σεκιουριτάδες έχουν εξαφανιστεί, τα λουλούδια χάθηκαν – ως άσχετος περί την ανθοκομική μπορεί και να είναι λόγω εποχής – και εκείνο το άδειο κουτί της πίτσας δύο εβδομάδες τώρα βρίσκεται στην ίδια θέση. Μαζί με πλαστικά μπουκάλια εννοείται, τα αποτσίγαρα της μισής ελληνικής παραγωγής και ό,τι άλλο άχρηστο τραβάει η όρεξή σας. Ατιμη τρόικα, θα πει ο άλλος.

Συμπέρασμα: αν θέλουμε αυτή η χώρα να συνεχίσει να ζει, ας αφήσουμε τα μεγαλόπνοα μπετά, τα θέατρα του Οικονομίδη και τα Γκριν Παρκ που δεν μας παίρνουν και ας φροντίσουμε για τα απλά. Γιατί αυτά τα απλά, όπως το Πάρκο, μας βοηθούν πολύ περισσότερο από τα στρατηγικά σχέδια των αρμοδίων που θέλουν να δικαιολογήσουν τον μισθό τους.