[Προβολείς] Κάποιο άγαλμα που μ’ είδε

Τι καταπληκτική ιδέα ήταν αυτή που είχα πριν από καμιά εικοσιπενταριά χρόνια να παραιτηθώ από το Δημόσιο! Φεύγοντας, είναι σίγουρο ότι δεν άφησα ξοπίσω μου μια τρύπα. Ισα ίσα που έχω βάσιμες υποψίες ότι τη θέση μου την έκαναν σπλιτ και ότι στο πόδι μου διόρισαν άλλους πέντε – έξι, να μην έχουμε τώρα να θρηνούμε ένα ακόμη δυσαναπλήρωτο κενό.

Τους σκέφτομαι όλους αυτούς – συνταξιούχους προ πολλού και με βαθμό ταξιάρχου εν αποστρατεία – κι έτσι μου ‘ρχεται να με πλακώσω στα χαστούκια. Μα κανένας δεν μου φταίει για το χάλι μου, σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου που βλέπω τώρα τη σύνταξη με το κιάλι και το εργασιακό μου μέλλον ανάποδα, όπως βλέπουν μερικοί τυχεροί τα ραπανάκια.

Θα με θυμηθεί άραγε μια μέρα η πατρίς να με βάλει στη λίστα με τους πεσόντες, να με κάνει άγαλμα σε καμιά πλατεία; Θα με μνημονεύσει κανένας από αυτούς για τους οποίους σκίζονται σήμερα Βενιζέλος και Κουβέλης ή τζάμπα χαράμισα το «μήνας μπαίνει – μήνας βγαίνει» για έναν μισθό στον ιδιωτικό τομέα, σας διαβεβαιώ πολύ χαμηλότερο από τους τότε μισθούς τού Δημοσίου. Τι διάβολο; Μόνο ο Τόμσεν ξέρει ότι στηρίζω με την ψήφο και την ψυχική μου φθορά την τρικομματική κυβέρνηση; Δεν θέλω να χάσει κανείς τη δουλειά, ούτε το βαστάω να δω τον εμπορικό κόσμο να κατεβάζει και τα τελευταία ρολά. Θέλω όμως να δω κι εγώ μια μέρα πώς είναι να παχαίνεις μπροστά από την τηλεόραση ή να αποβλακώνεσαι φτιάχνοντας σπιτικές μαρμελάδες και χειροποίητο πέστο. Κάποιοι μου είπαν πως είναι ωραία.