Με άλλοθι τα γκολ

Πιο καθαρά τις ακτές της Βραζιλίας και το άγαλμα του Ιησού βλέπει από χθες βράδυ η Εθνική Ελλάδας.

Και για να εξασφαλίσει τη νίκη επί της Λιθουανίας χρειάστηκαν δύο… βραζιλιάνικα γκολ! Το πρώτο από τον Νίνη ύστερα από εξαιρετική τακουνιά και το δεύτερο με πλασέ του Μήτρογλου. Οι Νέοι του 2007 έγιναν άνδρες και για πρώτη φορά επιβεβαιώνεται πως η Εθνική έχει συνέχεια και η παραγωγική διαδικασία αποδίδει.

Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, μόνο στα γκολ πρόσφερε θέαμα η ομάδα του Σάντος. Στο υπόλοιπο διάστημα, απόδοση όλο τσιγκουνιά από τους νωχελικούς ποδοσφαιριστές μας. Χωρίς εμπνεύσεις, δίχως τρέξιμο από τους… γκαζοζέν μέσους (τον Κατσουράνη και τον Τζιόλη) και αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση ο Καραγκούνης και στα 37 του χρόνια θα μοιάζει απαραίτητος. Το πάθος και οι φωνές του κρίνονται (ακόμη) αναγκαία.

Το ένα θετικό για την Εθνική μας είναι πως εξασφαλίζει τους βαθμούς, ως ομάδα με «βαριά φανέλα» και ταυτότητα ισχυρή. Το δεύτερο πως αυτά τα παιχνίδια ατσαλώνουν χαρακτήρες και εμπλουτίζουν με εμπειρίες τα νέα παιδιά. Τον Φορτούνη, τον Μήτρογλου, τον Νίνη, τον Κυριάκο, τον Σωκράτη, τον Μαυρία. Απέχουν, ασφαλώς, από το να θεωρηθούν φτασμένοι παίκτες και σίγουρα δεν διαθέτουν την προσωπικότητα των προγενέστερων άσων της Εθνικής. Οι επιτυχίες της ομάδας, ωστόσο, τους γεμίζουν αυτοπεποίθηση, αποκτούν παραστάσεις και στα κρίσιμα ραντεβού με τη Βοσνία και τη Σλοβακία θα μπορούν να εγείρουν απαιτήσεις κατάκτησης πρωτιάς.

Τα νιάτα, λοιπόν. Που έστω και ελάχιστα χόρεψαν σάμπα στο χορτάρι και άνοιξαν επικοινωνία με τις γλυκιές φατσούλες στην εξέδρα, τα παιδιά που έσπευσαν να στηρίξουν την προσπάθεια της Εθνικής. Και ίσως κάποιοι από τους λιλιπούτειους θεατές να ρώτησαν χθες τους γονείς τους: «Πόσο διαρκεί η πτήση για το Ρίο»;