[Προβολείς] Από το άλλο μου τ’ αυτί

Μου έχει γίνει συνήθεια όταν γυρίζω αργά από το γραφείο. Ασυναίσθητα γυρνάω το κουμπάκι σε αθλητικές συχνότητες που κάνουν πρόγραμμα αποκλειστικά με τηλεφωνήματα ακροατών και αυτομάτως η καμπίνα του αυτοκινήτου γίνεται κάτι σαν την Αυλή των Θαυμάτων. Στην αρχή το είχα πάρει αψήφιστα. Ξεκαρδιζόμουν με τους «προπονητές του καναπέ», τα ψώνια, τα λογής φιτίλια – άνδρες και γυναίκες – που μιλούν σα να ‘ναι πρόεδροι ομάδων, τους ξερόλες, τους φανατικούς και τους άρρωστους. Παρέβλεπα το ελαφρύ ψεύδισμα των πιο πολλών που μαρτυρούσε μέθη ή μαστούρα και κατά βάθος θαύμαζα το χιούμορ και τη δεινότητα των δημοσιογράφων. Μα πώς τα καταφέρνουν να κάνουν ζάφτι όλη αυτή την ετερόκλητη πανίδα χωρίς να χυθεί ούτε σταγόνα αίμα;

Ουκ ολίγοι από αυτούς τηλεφωνούν από τα τέσσερα άκρα της γης. Μετανάστες από Αυστραλία, Αμερική, Καναδά. Μέχρι και στη Nότια Αμερική υπάρχουν Ελληνες που αγωνιούν για την κατάσταση του Παναθηναϊκού ή για την απώλεια του Μιραλάς από την εντεκάδα του Θρύλου.

Οι άνθρωποι που τηλεφωνούν ώρα μεσάνυχτα στα αθλητικά ραδιόφωνα είναι μια ειδική κατηγορία μοναξιάς από μόνοι τους. Εχω αρχίσει μάλιστα να ξεχωρίζω μερικούς από τη φωνή, τα χούγια, τις οπαδικές προτιμήσεις, την ώρα που κάνουν την εμφάνισή τους. Καμώνομαι ότι διασκεδάζω ενώ στην πραγματικότητα αλιεύω καντάρια φασισμού και τόνους ρατσισμού από το λεκτικό τους. Και είναι υποχρεωτικό να σιγοντάρει τη Χρυσή Αυγή κάποιος που επικαλείται τον Παπαδόπουλο και την 21η Απριλίου ή φτιάχνει κεφάλι με του Αητού το γιο και τον Γρίβα’μ; Σηκώνω τα παράθυρα και καλού κακού ασφαλίζω τις πίσω πόρτες του αυτοκινήτου. Είναι φανερό. Δεν θέλω να ξέρω.