[Ενστάσεις] Στρατευμένη τέχνη

Η στρατευμένη τέχνη περιλαμβάνει τριών ειδών εκφράσεις. Η πρώτη έχει να κάνει με τη λεγόμενη εθνική ιδεολογία – στην Ελλάδα συνήθως διακινούνταν παλαιότερα πρωτίστως στο σχολείο, ενώ στις μέρες μας ευδοκιμεί στα λεγόμενα «λαϊκά» ΜΜΕ και στον λόγο πολιτικών εμβαπτισμένων στις αγνότερες παραδόσεις του ελληνικού κοινοβουλευτισμού, όπως ο ΥΜΑΘ (υπουργός Μακεδονίας-Θράκης) Θόδωρος Καράογλου και ο αναπληρωτής ΥΠΑΙΘΡΗΠΟΛΑΘ (υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού) Κωνσταντίνος Τζαβάρας. Η δεύτερη είναι η τέχνη των λεγόμενων λαϊκών κινημάτων – ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός. Η τρίτη είναι η τέχνη της Χρυσής Αυγής – και η διαφορά της με τις προηγούμενες εκφράσεις συνίσταται στο ότι εκλύει φυλετικό μίσος, ρατσισμό και βίαιες απειλές, χαρακτηριστικά άλλωστε των ιδεολογικών εκφράσεων αυτού του κόμματος.

Κήρυγμα μίσους λοιπόν – πλην η ελευθερία της έκφρασης είναι καθολική, σύμφωνα τουλάχιστον με την πιο διαδεδομένη φιλελεύθερη σχολή. Περιλαμβάνει ακόμα και το δικαίωμα στον μισαλλόδοξο λόγο – στον λόγο που μπορεί να προσβάλλει, να προπαγανδίζει τη βία.

Ας δεχτούμε αυτήν τη βασική αρχή, αφού είναι δύσκολο να συμφωνήσουμε πού παύει να είναι ανώδυνος ο μισαλλόδοξος λόγος κι αρχίζει να πληγώνει. Ας δεχτούμε δηλαδή, ότι ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Να το διατυπώνει γραπτώς, προφορικώς, ακόμα και τραγουδιστά – όπως το συγκρότημα Πογκρόμ, ο παλαιός μπασίστας του οποίου, και νυν βουλευτής της Χρυσής Αυγής, Αρτέμης Ματθαιόπουλος, συνόδευε ένα τραγούδι με λόγια όπως τα παρακάτω:

«Τ’ αστέρι του Δαβίδ με κάνει να ξερνάω / αχ, το Αουσβιτς, πόσο το αγαπάω! […]».

Τα λόγια αυτά, και άλλα, απίστευτα, που προσωπικώς ντρέπομαι να τα αναπαραγάγω, αν τα είχε διατυπώσει δημοσίως κανείς στη Γαλλία, π.χ., όπου ο εκθειασμός των ναζιστικών εγκλημάτων εξαιρείται από το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, θα είχε πάει στη φυλακή – όπως είχε πάει φυλακή ο παλαιός μαρξιστής φιλόσοφος Ροζέ Γκαροντί, που είχε ταχθεί με τους λεγόμενους αναθεωρητές της ιστορίας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι αμφισβητούσαν το Ολοκαύτωμα.

Αλλά επειδή στην Ελλάδα ο μισαλλόδοξος λόγος δεν διώκεται, τέτοιοι στίχοι την περίοδο της κρίσης μπορούν να γίνουν διαβατήριο για το Κοινοβούλιο. Ή στίχοι όπως οι επόμενοι, επίσης του συγκροτήματος Πογκρόμ:

«Ερχεστε στη χώρα μας, δεν έχετε δουλειά / πεινάτε σα ρεμάλια και τρώτε τα παιδιά. / Μιλάτε ρωσικά, μιλάτε αλβανικά / μα τώρα θα μιλήσετε σωστά τα ελληνικά. // Μίλα ελληνικά ή ψόφα! /

Μίλα ελληνικά ή ψόφα! […]».

Τα λόγια του τραγουδιού είναι ανατριχιαστικά. Διότι, στην πράξη, το «μίλα ελληνικά ή ψόφα» καταδεικνύει την καθημερινή συμπεριφορά μελών και στελεχών του συγκεκριμένου κόμματος. Είναι το σάουντρακ των έκνομων συμπεριφορών τις οποίες υποκινεί η ιδεολογία της εξτρεμιστικής Ακροδεξιάς. Η δική της στρατευμένη τέχνη.