[Επιφυλλίδα] Της Ζέτας, της Ειρήνης και της Καλλιρρόης

Το περιστατικό είναι πραγματικό. Συνέβη το Σάββατο της 18ης Αυγούστου, στις 8.30 το βράδυ, σε όχημα του ΚΤΕΛ που κάνει τη διαδρομή Κυλλήνη – Αθήνα με ενδιάμεσες στάσεις στην Πάτρα και την Κόρινθο. Το όχημα με τις 44 θέσεις έχει ήδη φισκάρει από τον σταθμό της Κυλλήνης. Ενας παππούς και μια γιαγιά με τις δυο τους εγγονούλες, δυόμισι χρονών περίπου η μία, γύρω στα πέντε η δεύτερη, έχουν καταλάβει κανονικά τις τέσσερις θέσεις τους στο μέσον του λεωφορείου, έτσι ώστε θα ήταν αδύνατον να μην τους ακούει κανείς. Πολύ περισσότερο τη μια εγγονή, τη μικρή, που ακούει στο όνομα Ειρήνη, αλλά και τη γιαγιά, που δεν κλείνουν δευτερόλεπτο το στόμα τους. Η μικρή ή φωνάζει ή γκρινιάζει ακατάπαυστα, η γιαγιά ακούγεται να λέει στο κινητό, σε μια Καλλιρρόη (ανιψιά της καθώς φαίνεται) που θα παραλάβει τη μικρή σε τρεις ώρες περίπου στην Κόρινθο, ενώ η ίδια η γιαγιά με τον παππού και τη δεύτερη εγγονή, τη Ζέτα, θα συνεχίσουν το ταξίδι τους έως την Αθήνα: «Εφαγε το τοστάκι της, το γιαουρτάκι της, την μπανανούλα της. Τώρα μένει να πιει το γαλατάκι της. Οταν γυρίσετε σπίτι και της κάνετε το ντουσάκι της, αν δεν θελήσει να καθήσει στο γιογιό για να κάνει τα τσισάκια της, να τα κάνει μέσα στην μπανιέρα. Εσύ, Καλλιρρόη μου, κάτσε τώρα να δεις τηλεορασούλα, να χαλαρώσεις. Και όπως είπαμε, στις δώδεκα παρά τέταρτο στον σταθμό στην Κόρινθο».

Στο μεταξύ είχε μπει στον «χορό» και η μεγάλη εγγονή που σουλατσάριζε στον διάδρομο του λεωφορείου. Για να ακουστεί η «προστατευτική» γιαγιά να της λέει όχι βέβαια ότι δεν επιτρέπεται αυτό που κάνει, αλλά ότι «θα την κατεβάσει από το λεωφορείο ο οδηγός».

Ολα αυτά εις επήκοον σαράντα ανθρώπων που κανείς τους δεν διαμαρτυρήθηκε. Βράζανε μέσα τους, είχανε θυμώσει, αδιαφορούσανε; Μάλλον θα πρέπει να συνέβαινε το τελευταίο, διαφορετικά δεν θα ψυχανεμιζόταν η γιαγιά πόσο απρεπής και ακάθεκτη μπορούσε να συνεχίσει να είναι, ώστε σε ερώτηση κοντινού της συνεπιβάτη «από πού προέρχεται το όνομα Ζέτα» να απαντήσει: «Τη φωνάζαμε Γωγώ γιατί άκουγε η μάνα της το όνομα Γεωργία και γινότανε θηρίο, έτσι λένε την πεθερά της. Εδώ και έναν χρόνο όμως είπαμε καλύτερα το Ζέτα που είναι και το όνομα της Μακρυπούλια».

Δεν άργησε όμως να συμβεί το απρόβλεπτο περιστατικό που μετέβαλε τη συμπτωματική συνάντηση 44 ανθρώπων σε καθρέφτη της κοινωνίας μας. Από ένα ζεύγος αλλοδαπών -μάλλον Αλβανών – με τα δυο μωρά τους που τα κρατάνε αγκαλιά και δεν έχει ακουστεί ένα κιχ, σηκώνεται ο πατέρας, πλησιάζει τον οδηγό και τον παρακαλεί ψιθυριστά στο αυτί, αν είναι δυνατόν, να κάνει μια στάση λίγο πριν από το ΚΤΕΛ της Πάτρας για να κατέβει με την οικογένειά του. Οταν το «πλήρωμα» του οχήματος αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, αν και σε νάρκωση τόση ώρα, το νιώθεις να αγανακτεί και ένας Ελληναράς αναλαμβάνει να μεταφράσει την αγανάκτηση αυτή: «Δεν φτάνει που τους ανεχόμαστε να ταξιδεύουν μαζί μας, μας καθυστερούν κιόλας».

Για τους μεν αλλοδαπούς δεν χρειάζεται να συστήσει κανείς τους τρόπους προστασίας μας. Τους ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά. Απομένει να μάθουμε πώς θα προστατευτούμε από την ελληνίδα «παιδοκτόνο» γιαγιά και ενδεχομένως σε μερικά χρόνια και από τις εγγονούλες της.