[Ιστορίες συνομωσίας] Μισέλ loves Μπαράκ

Θαυμάζω κι εγώ αυτή την υπέροχη μαύρη γυναίκα για την υγεία και τη σταθερότητα που υπόσχεται άμα τη εμφανίσει της και, ειλικρινά, θα ήθελα να ήμουν κι εγώ μια κουκκίδα από τους χιλιάδες που συνεπήρε με τον λόγο της στη Βόρεια Καρολίνα. Στα λίγα λεπτά που της αφιέρωσαν τα δελτία ειδήσεων εκτίμησα για άλλη μια φορά το γούστο της και κόντεψα να βουρκώσω όταν την άκουσα να διαδηλώνει τον αιώνιο έρωτά της για τον Μπαράκ Ομπάμα και την αρραγή οικογενειακή τους σύμπνοια, η οποία εκτείνεται ίσα με τα τρισχαριτωμένα κοριτσάκια τους. Με έπεισε και ταυτόχρονα με τρόμαξε. Οπως ακριβώς μου συμβαίνει κάθε φορά που συναντώ οικογένειες να κατεβαίνουν μετωπικά στον στίβο της ζωής, σαν τέθριππο άρμα, απαγορεύοντας την παραμικρή διαφοροποίηση στον βηματισμό των μελών τους.

Πόσοι αιώνες χρειάζονται για να ξεκολλήσει μια κοινωνία από τη νηπιακή της ηλικία; Πόσα διαστρέμματα και ψυχικές θλάσεις πρέπει να πάθει ένας άνθρωπος ίσαμε τη στιγμή που θα αποφασίσει να αποκολληθεί από την οικογενειακή ταπετσαρία και να πάει να φυτέψει αλλού τα λουλούδια του;

Κατανοώ την ανάγκη του «ανήκειν» των Αμερικανών. Τη δικαιολογεί και εν μέρει την επιβάλλει η ίδια η μικρή ιστορία τους και η διαφορετική προέλευσή τους. Κατά βάθος όμως προτιμώ χίλιες φορές το ευρωπαϊκό μοντέλο του «συνυπάρχειν», κι ας μοιάζει καμιά φορά με σκορποχώρι. Με συγκινούν οι ακραίες επιλογές της Σιμόν ντε Μποβουάρ και πιστεύω ακράδαντα ότι η Νόρα του Ιψεν είναι η μεγαλύτερη σταρ του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μα πιο πολύ τιμώ και υπολήπτομαι την Ντανιέλ Μιτεράν, εάν θυμάστε. Οχι μόνον τράβηξε τον δικό της πολιτικό δρόμο όταν ο Φρανσουά ήλθε εν τη βασιλεία του, αλλά τον άφησε να το έχει δίπορτο και τρίπορτο προκειμένου να περισώσει η ίδια τη μοναδική ζωή της.