[Ανορθόδοξα] Η υπερδύναμη του κ. Τζαβάρα

Ο υπουργός Πολιτισμού Κώστας Τζαβάρας, έπειτα από συστηματική έρευνα στις υπηρεσίες του υπουργείου του υποθέτω, ανακάλυψε πως η Ελλάδα είναι μια υπερδύναμη στον χώρο του πολιτισμού. Και αυτό γιατί ο Ελληνισμός αποτελεί μοναδική περίπτωση πολιτισμικής δραστηριότητας που έχει τη δυνατότητα να μεταφέρεται ανά τους αιώνες. Επισήμανε δε στις πρόσφατες σχετικές δηλώσεις του πως θα πρέπει να δοθεί έμφαση στους δύο βασικούς πυλώνες της εν λόγω πολιτισμικής δραστηριότητας, την Κλασική και τη Βυζαντινή περίοδο. Ειδικά στην περίοδο κρίσης που περνάμε τώρα. Αυτά τα ολίγα και άκρως περιεκτικά.

Ας παραβλέψουμε τον αποκλεισμό της Ελληνιστικής και της Ρωμαϊκής περιόδου, στην οποία ανήκει το Ηρώδειο ειρήσθω εν παρόδω και ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής γραμματείας. Υποθέτω ότι έγινε λόγω ελλείψεως χώρου και ο ίδιος θα έχει τον τρόπο να εξηγήσει στους μακεδονομάχους του κόμματός του για ποιον λόγο δεν θεωρεί ότι η Βεργίνα εντάσσεται στην πρώτη γραμμή της υπερδύναμης. Ας ξεχάσουμε και τις Μυκήνες, την Πύλο και τη Μινωική Κρήτη, ακόμη και το γεγονός ότι αυτή η νοοτροπία της πρωτοκαθεδρίας του «κλασικού» επέτρεψε στον 19ο αιώνα την ιστορική κάθαρση της Ακρόπολης, την αποψίλωση του μνημείου από την Ιστορία του. Ας ξεχάσουμε και τον Καβάφη, ο οποίος, αν δεν κάνω λάθος ούτε κλασικός ούτε βυζαντινός υπήρξε.

Και ας σταθούμε για λίγο στον ναρκισσιστικό αυτισμό απόψεων που για μία ακόμη φορά επιβεβαιώνουν πως για την ελληνική Πολιτεία και τους εκπροσώπους της ο πολιτισμός δεν είναι παρά το πρόσχημα, ο βήχας της απορίας τους. Οταν δεν έχουν τίποτε άλλο να πουν καταφεύγουν στα κιονόκρανα και τους θόλους. Για του λόγου το αληθές αρκεί μια επίσκεψη στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ή η υπενθύμιση πως αν έλληνας φοιτητής επιθυμεί να βρει μια στερεότυπη έκδοση ελληνικού κειμένου πρέπει να ανατρέξει στην Οξφόρδη, στη Λειψία ή στο Παρίσι. Πράγματα χιλιοειπωμένα, όσο χιλιοειπωμένο και το κλισέ περί πολιτισμικής υπερδύναμης και περί βαριάς βιομηχανίας και λοιπών ζαρζαβατικών. Τίποτε δεν μετράμε και το ξέρουμε. Και όπου μετράμε, και αν μετράμε, αυτό γίνεται σε πείσμα της ελληνικής Πολιτείας και της πολιτικής της.

Ενας πεισμωμένος αρχαιολόγος με ταλέντο, όπως ο Πέτρος Θέμελης στη Μεσσήνη, εδώ, με τη βοήθεια της ουδόλως κρατικής Αρχαιολογικής Εταιρείας. Κι εκεί, ένας Καζαντζάκης που κόντεψαν να τον αφορίσουν, κι ένας Σεφέρης που όταν πήρε το Νομπέλ ματαίως περίμενε να τον πάρει κάποιος επίσημος στο τηλέφωνο για να τον συγχαρεί. Και αν ο υπουργός δικαιούται να μιλάει για υπερδυνάμεις και λοιπές κωμωδίες, αυτό συμβαίνει επειδή καμία τρόικα δεν ήρθε να ελέγξει το χρέος του ελληνικού κράτους απέναντι στον πολιτισμό του, να καταγράψει τα ελλείμματα – τα «πολιτισμικά» εννοώ. Διότι, δυστυχώς, σε αυτό το σημείο είμαστε: όπου δεν παρεμβαίνει η τρόικα, όλοι συνεχίζουν να λένε και να κάνουν ό,τι έλεγαν και ό,τι έκαναν. Ωσάν να μη συμβαίνει τίποτε.

Διότι, αν όντως θέλουμε κάτι να συμβεί, αν όντως υπάρχει διάθεση αξιοποίησης του πολιτισμικού δυναμικού της Ελλάδας, τότε θα πρέπει να ξεκινήσουμε από την ομολογία της χρεοκοπίας. Τα κάναμε μούσκεμα, την πατήσαμε και σε αυτό τον τομέα όπως και σε τόσους άλλους και πρέπει να ξαναπάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Να κάνουμε ό,τι δεν κάναμε έως τώρα.

Μα τι είναι αυτά που λες; Μια υπερδύναμη δεν αλλάζει την πολιτική που την έκανε υπερδύναμη.