Ο Οσκαρ με ενέπνευσε

Είναι ο άνθρωπος που κατάφερε να ξεπεράσει εκείνον που τον ενέπνευσε. Και δηλώνει χωρίς περιστροφές: «Δόξα τω Θεώ, δεν είμαι ο Βραζιλιάνος Πιστόριους. Είμαι ο Αλαν».

Γεννημένος στις 21 Αυγούστου του 1992, ο 20χρονος Βραζιλιάνος είναι Λέων στο ζώδιο αλλά και στην ψυχή. Στα 20 του χρόνια ο Αλαν μετρά ένα χρυσό μετάλλιο στους Αγώνες του Λονδίνου (200 μ. στον στίβο) και ένα ασημένιο στη σκυταλοδρομία 4×100 στην προηγούμενη διοργάνωση στο Πεκίνο.

Ο Ολιβέιρα, ο οποίος έχασε και τα δύο του πόδια από σηψαιμία σε ηλικία μόλις 2 μηνών, δήλωσε πρόσφατα ότι στα παιδικά του χρόνια είχε ως πρότυπο τον κορυφαίο βραζιλιάνο σπρίντερ όλων των εποχών, τον Ρόμπσον Γκαετάνο Ντα Σίλβα (χάλκινο στα 200 μ. το 1988 στη Σεούλ και ίδιου χρώματος μετάλλιο στη σκυταλοδρομία 4×100 το 1996 στην Ατλάντα).

«Οταν ήμουν μικρός, 8 χρόνων περίπου, είχα παρακολουθήσει τον Ντα Σίλβα, από την τηλεόραση και από τότε τον είχα συνεχώς στο μυαλό και στην καρδιά μου» είπε ο Ολιβέιρα. Ηταν τέτοιο το πάθος του να μοιάσει του Ντα Σίλβα που σε πρώτη φάση άρχισε να τρέχει με ξύλινα πρόσθετα μέλη, που ήταν εντελώς ακατάλληλα για σπριντ. Ο βραζιλιάνος χρυσός Παραολυμπιονίκης των 200 μ. στο Λονδίνο άρχισε να αγωνίζεται για πρώτη φορά με λεπίδες από ανθρακονήματα στους Παραολυμπιακούς του Πεκίνου, πριν από τέσσερα χρόνια.

Οταν αγωνιζόταν στο Λονδίνο, στον τελικό των 200 μ. κόντρα στον Πιστόριους, στη γενέτειρά του, το Μπελέμ (βρίσκεται στις όχθες του Αμαζόνιου), η οικογένειά του και οι φίλοι του είχαν συγκεντρωθεί γύρω από τις τηλεοράσεις προκειμένου να τον δουν να νικά. Και στο τέλος πανηγύρισαν έξαλλα στήνοντας τρικούβερτο γλέντι.

Πριν από έναν χρόνο, ο Ολιβέιρα είχε μεταβεί στο Σάο Πάολο, όπου προετοιμάσθηκε μαζί με τους κορυφαίους αθλητές της Βραζιλίας που πήραν μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου. Και κρίνοντας εκ των υστέρων, η απόφασή του αυτή κρίνεται απολύτως πετυχημένη.

Οι συμπατριώτες του δημοσιογράφοι παρομοίασαν τη σιωπή που υπήρχε στο Ολυμπιακό Στάδιο της βρετανικής πρωτεύουσας, όταν ο Ολιβέιρα πέρασε την γραμμή του τερματισμού, με εκείνην που επικράτησε στο Μαρακανά (το γήπεδο-θρύλος του ποδοσφαίρου στο Ριο ντε Τζανέιρο) όταν το 1950 η Ουρουγουάη σόκαρε τη Βραζιλία νικώντας τους Καριόκας.