[Προβολείς] Εγώ Χριστό κι εσύ Αλλάχ

Εν μέρει βρίσκω δικαιολογημένο το υπερβολικό ενδιαφέρον που έδειξαν Τύπος και λαός για το φονικό στην Ηλεία. Δεν συμβαίνουν κάθε μέρα εγκλήματα πάθους με θύματα ιερείς. Κι αν συμβαίνουν, δεν υπάρχει προσφορότερος χρόνος να συμβούν από τις περιόδους παρατεταμένης κοινωνικής κατατονίας. Συγγνώμη κιόλας που επεμβαίνω στα κοινά γούστα και στις μαζικές φαντασιώσεις αλλά αν ξύσει κανείς τον πρωτοσέλιδο αποτροπιασμό, κάτι διαστροφικό, πολύ διαστροφικό αποκαλύπτεται στην αποκάτω στρώση. Η συνάντηση του Γιάννη Στουρνάρα με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε παρουσιάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες και όλα τα ραδιοτηλεοπτικά, ακόμα και τα πλέον ευυπόληπτα, με ενθουσιασμό βάλθηκαν να σηκώσουν το σεντονάκι της παπαδιάς και να μετρήσουν την απόσταση που διήνυσε για να πάει προς νερού της, μέχρι να δράσει ανενόχλητος ο εραστής με την καραμπίνα.

Κατανοώ τη μυθοποιητική λειτουργία του ράσου και της όποιας στολής ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το σύνολο των άλλων ανθρώπων. Το συγκεκριμένο έγκλημα πάντως και η δημόσια ταραχή που το πλαισίωσε θα μπορούσαν και να είχαν αποφευχθεί εάν και εφόσον οι κανόνες της Εκκλησίας επέτρεπαν το διαζύγιο στους ιερωμένους και δεν τιμωρούσαν όσους έφταναν σε διάλυση του γάμου τους με αποσχηματισμό, δηλαδή με διαπόμπευση και ανεργία. Μια ιδιότυπη εκκλησιαστική σαρία, ένα non paper, καταδικάζει αιώνες τώρα αταίριαστους νεανικούς γάμους ιερωμένων να σέρνονται ίσα με την προσωπική εξαθλίωση ή και το έγκλημα. Είναι πολύ επικίνδυνες οι πρωτοβουλίες που παίρνει καμιά φορά η Ιστορία. Ποιος ξέρει σε ποια κλειστή στροφή της επάνω, συναντήθηκαν και συνήψαν διμερείς συμφωνίες ο χριστιανισμός με το Ισλάμ;