Η αξία και η απαξία των πανεπιστημιακών

Οι περιούσιοι λαοί του δημοσιοϋπαλληλικού σύμπαντος, αυτοί που αμείβονται από τα «ειδικά μισθολόγια», γνωρίζουν από την 3η Σεπτεμβρίου και εντεύθεν, στο πετσί και την προσωπικότητα του καθενός από τα μέλη τους, ατομικά, τη βαρβαρότητα της επιχώριας πολιτικής τάξης που κατευθύνει τις τύχες της κοινωνίας μας.

Ανάμεσα στους «θιγόμενους» από τις δραστικές περικοπές στα «ειδικά μισθολόγια» ανήκουν εργαζόμενοι που με τις υπηρεσίες που προσφέρουν συνεισφέρουν τα μέγιστα στη διατήρηση της συνοχής της κοινωνίας, στη διαιώνισή της. Είναι, κατά σειρά σπουδαιότητας του έργου τους, οι γιατροί, οι ένστολοι, ου μην αλλά και οι δικαστές.

Η επαγγελματική κατηγορία των πανεπιστημιακών δασκάλων σαφώς ξεχωρίζει, από την άποψη της σπουδαιότητας της υπηρεσίας και των αγαθών που παρέχει, από όλους τους προηγούμενους. Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι είναι οι κτίστες της ίδιας της ενότητας ανθρώπων (της «κοινωνίας»), οι οποίοι υπάρχουν σαν έμβια όντα μόνο και μόνο επειδή εργάζονται, μόνο και μόνο επειδή, χάρη στους πρώτους, έμαθαν, μορφώθηκαν, παιδεύτηκαν, καταρτίσθηκαν, ώστε ως εργαζόμενοι να περνάνε από τη μίζερη έμβια κατάσταση στην υπέρτερη: σε αυτή της κοινωνικοποίησής τους.

Η απαξία για τη θέση των ακαδημαϊκών δασκάλων μέσα στην κοινωνία, την οποία γνήσια εκδηλώνουν οι αποφάσεις της πολιτικής τάξης, οι παλαιότερες που αφορούσαν την καθήλωση των αποδοχών τους σε σχέση με τα άλλα «ειδικά μισθολόγια», όπως και η απόφασή της της 3ης Σεπτεμβρίου για την εξαέρωση των αποδοχών τους, είναι ύβρις, με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου, προς την ίδια την κοινωνία, απάρνηση της ικανότητάς της όχι απλώς να «διαιωνίζεται», αλλά να συντίθεται, να υπάρχει.

Ο Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ, η πρώτη πολιτική απόφαση που πήρε μόλις ανέλαβε τα καθήκοντά του ήταν να προκηρύξει σε ορίζοντα τριετίας 100.000 θέσεις προσωπικού σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης προς κάλυψη των δραματικών κενών της, επανοικοδομώντας έτσι, όπως ο ίδιος είπε, τον αυτοσεβασμό της ίδιας της κοινωνίας στο πρόσωπο των «κτιστών» της (των «bâtisseurs», που είναι ο γαλλικός όρος), τον οποίο επί πενταετία είχε αποσταθεροποιήσει η διακυβέρνηση του κ. Σαρκοζί.

Την απαξία που απευθύνει το ιθαγενές πολιτικό σύστημα στους πανεπιστημιακούς λειτουργούς, αυτοί οι ίδιοι, αν κατ’ ελάχιστο σέβονται τον εαυτό τους ως μέλη της επαγγελματικής τάξης που συγκροτούν, οφείλουν να την επιστρέψουν, με όποιο πρόσφορο μέσο ταυτοποιηθεί σαν τέτοιο, σε αυτούς που την εκπέμπουν.

Ο Πέτρος Στάγκος είναι καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης και μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης (Στρασβούργο)