[Αποψη] Η αναδόμηση της οικονομίας και το «κοινό πεπρωμένο»

^«Κοινό πεπρωμένο» («Schicksalsgemeinschaft») είναι η έκφραση που χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί για να περάσουν την ιδέα ότι η δημιουργία του ευρώ δεν είναι κάτι που μπορεί εύκολα να γίνει κομμάτια, καθώς όποιος ανέβαινε στο «τρένο του ευρώ» υποτίθεται ότι έκλεινε πίσω του ερμητικά την πόρτα και πετούσε μακριά το κλειδί, αφού επιβιβαζόταν με εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Ηρθε όμως η κρίση χρέους και η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας με αποτέλεσμα το αδιανόητο να θεωρείται πιθανό. Καθώς δε τα αλλεπάλληλα λάθη και η ανικανότητα των ελλήνων πολιτικών άφησαν τη χώρα χωρίς τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και επέτρεψαν τον χωρίς ουσιαστικούς όρους περιορισμό του συστημικού κινδύνου, καθώς οι ευρωπαϊκές τράπεζες, και κυρίως οι γαλλικές και οι γερμανικές, «ξεφορτώθηκαν» το μεγαλύτερο μέρος των 186 δισ. ελληνικών ομολόγων που κατείχαν, εύλογα οι φωνές που ήθελαν τη χώρα μας εκτός ευρώ πολλαπλασιάστηκαν.

To 1952 πάντως, εάν οι τότε 70 πιστωτές της Γερμανίας επέμεναν σε μια σκληρή πολιτική λιτότητας και πλήρη αποπληρωμή των δανείων, τότε πιθανότατα το γερμανικό οικονομικό θαύμα δεν θα είχε συντελεστεί ποτέ. Οι δανειστές συμφώνησαν το 1953 σε όρους που επέτρεπαν στη δυτικογερμανική οικονομία να ανασάνει και να αναπτυχθεί. Το μισό χρέος διεγράφη, για ένα μέρος ορίστηκε μηδενικό επιτόκιο και το υπόλοιπο αναδιαρθρώθηκε σε μακροπρόθεσμη βάση, ενώ η συμφωνία έθεσε τα θεμέλια για την εξέλιξη της Γερμανίας σε παγκόσμια εξαγωγική δύναμη.

Στην περίπτωση της Ελλάδας όμως οι εταίροι μας είναι πλέον ανένδοτοι πως τίποτε δεν πρόκειται να συμφωνηθεί προτού η κυβέρνηση δεν ξαναφέρει το πρόγραμμα σταθεροποίησης σε τροχιά και δεν εξασφαλίσει τη θετική αξιολόγηση της τρόικας. Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών ζήτησε εκ νέου χθες από τον έλληνα ομόλογό του να τηρήσει η Αθήνα πλήρως τους όρους του προγράμματος λιτότητας και μεταρρυθμίσεων. Ενώ μάλιστα, σύμφωνα με το ΚΕΠΕ, η χώρα μας δεν μπορεί να πιάσει τον στόχο για το χρέος χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις, οι όποιες ευνοϊκές ρυθμίσεις για την Ελλάδα δεν πρόκειται να λάβουν χώρα αν οι εταίροι μας δεν έχουν πειστεί ότι το έλλειμμα θα γίνει σχετικά σύντομα πλεόνασμα, ώστε να μη χρειαστεί και τρίτη διάσωση έπειτα από λίγα χρόνια. Εξάλλου το τέλος της πελατειακής προσέγγισης του εγχώριου πολιτικού συστήματος και η ουσιαστική αναδόμηση της οικονομίας αποτελούν ζητούμενο, είτε η χώρα μας παραμείνει στο ευρώ είτε επιστρέψει στη δραχμή.