Ημουν τυχερή!
Για τη Μαρτίν Ράιτ η συμμετοχή στο καθιστό βόλεϊ είναι η δεύτερη ζωή της και την απολαμβάνει. Στους Παραολυμπιακούς Αγώνες χθες το βράδυ αγωνίσθηκε με την ομάδα της Μεγάλης Βρετανίας κατά της Ιαπωνίας. Η Ράιτ, παρά την αναπηρία της, δηλώνει τυχερή!
Η Βρετανίδα Μαρτίν Ράιτ αγωνίζεται στο καθιστό βόλεϊ μετά την αναπηρία που της προκάλεσε η εκρηξη στο Μετρό του Λονδίνου το 2005
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Πρώην διευθύντρια μάρκετινγκ, η Μαρτίν Ράιτ είναι ένα από τα θύματα της έκρηξης στο Μετρό του Λονδίνου στις 7 Ιουλίου του 2005, όταν τέσσερις βομβιστές (με την καθοδήγηση του Οσάμα Μπιν Λάντεν) πυροδότησαν εκρηκτικά, σκοτώνοντας 52 ανθρώπους. Η Ράιτ έχασε και τα δύο πόδια της στην έκρηξη αλλά, όπως υποστηρίζει, συγκαταλέγεται στους τυχερούς.
«Από τότε επαναλαμβάνω συνεχώς ότι είμαι από τους τυχερούς εκείνης της ημέρας. Εγώ επέζησα. Δεν ξέρω πώς έγινε αυτό» λέει η Μαρτίν.
Το προηγούμενο βράδυ η Μαρτίν είχε μείνει έξω μέχρι αργά. Την επόμενη ημέρα, στις 7 Ιουλίου δηλαδή, επειδή είχε μείνει ξάγρυπνη αποφάσισε να μη μετακινηθεί με το αυτοκίνητό της όπως έκανε πάντα. Πήγε στο Μετρό όπου βρήκε κλειστές τις πόρτες του συρμού.
Αργότερα, όταν οι αστυνομικές Αρχές του Λονδίνου την εξέτασαν με την ιδιότητα του μάρτυρα για όσα συνέβησαν εκείνο το πρωί του Ιουλίου, η Μαρτίν θυμήθηκε μια λάμψη φωτός και μια τεράστια δύναμη που την πέταξε από τη μία πλευρά του σταθμού στην άλλη.
Οπως είπε η Ράιτ, κοίταξε προς τα πάνω και είδε ένα από τα καινούργια παπούτσια που είχε αγοράσει. Το σώμα της ήταν γεμάτο αίματα και το πόδι είχε καρφωθεί σε ένα μεταλλικό αντικείμενο. Η Μαρτίν είχε χάσει τα ≈ του αίματός της. Οταν δε διακομίσθηκε στο νοσοκομείο και η Αστυνομία κάλεσε τον αδελφό και την αδελφή της να την αναγνωρίσουν, εκείνοι είπαν πως «αυτή δεν είναι η αδελφή μας».
Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, έπειτα από αρκετούς μήνες, η Μαρτίν προσπάθησε να κινηθεί με προσθετικά μέλη χωρίς να τα καταφέρει. Γρήγορα όμως πήρε ξανά τα πάνω της.
Τώρα, όταν βρίσκεται στο γήπεδο, η Μαρτίν δεν σκέφτεται την αναπηρία της αλλά την επιτυχία ενώ διάλεξε το καθιστό βόλεϊ επειδή δεν χρησιμοποιούν αναπηρικό καροτσάκι. Στους αγωνιστικούς χώρους έχει κάνει νέους φίλους με τους οποίους μοιράζεται τις ανησυχίες της.
«Ο τραυματισμός ήταν η πιο άσχημη στιγμή στη ζωή μου» λέει η Ράιτ «αλλά έχω κερδίσει και κάτι θετικό. Είναι ένα θαύμα από μόνο του το γεγονός ότι ζω».
Google news
