Τα όργανα άρχισαν πολύ νωρίς

Πώς το είχε πει ο Γιάννης Ιωαννίδης μόλις ανέλαβε υφυπουργός Αθλητισμού; «Αντίπαλοί μας θα είναι η βία, το ντόπινγκ και τα στημένα». Ε, λοιπόν, η βία εμφανίστηκε με το «καλημέρα» της σεζόν στο αγαπημένο της στέκι, την Τούμπα, και η ώρα να φανεί αν ο υφυπουργός σοβαρολογούσε έφτασε πολύ νωρίτερα απ’ όσο θα περίμενε.

Αν θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, πρώτα απ’ όλα χρειάζεται σχέδιο. Κανένας αγώνας δεν κερδίζεται χωρίς τακτική – και ο Ιωαννίδης το γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους ως πρώην (και καλός) προπονητής που είναι. Οσο για το ποιο μπορεί να είναι αυτό το σχέδιο, τα συστήματα που κυκλοφορούν είναι δύο – με ασήμαντες παραλλαγές. Διαλέγει και παίρνει: ή την αυστηρή αντικειμενική ευθύνη που έχει υιοθετήσει η UEFA, η οποία ενίοτε είναι άδικη για τις ομάδες επειδή πληρώνουν ακριβά ακόμη και για καφρίλες που δεν υπήρχε τρόπος να αποτρέψουν, ή την ελληνική συνταγή της «ευθύνης του δείκτη», η οποία έλκει την ονομασία από το ομώνυμο δάκτυλο του χεριού. Επειδή με αυτό δείχνεις κάποιον άλλον που λες ότι φταίει και καθαρίζεις. Αυτός ο άλλος μπορεί να είναι ο αντίπαλος που σε προκάλεσε, η Αστυνομία που δεν έκανε καλά τη δουλειά της ή η ψεύτρα η κοινωνία που εξαγριώνει τους νέους κι εκείνοι ξεσπάνε στα γήπεδα. Δεν το βάζει ο νους σας τι φιδιές ακούγονται στα αθλητικά δικαστήρια.

Ο πιο δημοφιλής φταίχτης για τις ΠΑΕ όταν στριμώχνονται – και για τους δικηγόρους τους – είναι η Αστυνομία. Μόνο που αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, δεν μπορούμε να λέμε ότι η Αστυνομία είναι το πρόβλημα. Απλούστατα επειδή αυτό που της ζητάμε να κάνει δεν γίνεται. Για να υπάρξει αξιόπιστος σωματικός έλεγχος 20, 30 ή 40 χιλιάδων ανθρώπων – σαν αυτόν που γίνεται στα αεροδρόμια – αν το ματς είναι Κυριακή, η προσέλευση των θεατών θα πρέπει να αρχίζει την… Παρασκευή. Αλλά ακόμη κι αν βρισκόταν κάποιος μαγικός τρόπος να ελεγχθούν όλοι μέσα σε μία ώρα (για παράδειγμα, να υπάρχουν 500 θύρες ώστε να περνάνε 80 νοματαίοι από καθεμία!), η Αστυνομία πρέπει να ερευνήσει και το εσωτερικό του γηπέδου για την περίπτωση που οι χουλιγκάνοι έχουν καβατζώσει πυρομαχικά. Γίνεται, θα μου πείτε. Και βέβαια γίνεται. Αρκεί όλα τα ματς να φιλοξενούνται σε μεγάλες πόλεις που διαθέτουν εκατοντάδες αστυνομικούς – και φυσικά να μην υπάρχει την ίδια μέρα άλλο γεγονός το οποίο να απαιτεί την παρουσία της Αστυνομίας!

Το μόνο που θα μπορούσε να γίνει είναι να παρακολουθούνται οι κερκίδες από το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης – και όποιος κάνει την… ομορφιά να συλλαμβάνεται στην έξοδο ή να αναζητείται αργότερα με αστυνομική έρευνα. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει στα κανονικά κράτη της Ευρώπης, αλλά που είναι αστείο να το συζητάμε στη χώρα όπου δύο τύποι άνοιξαν το κεφάλι πρώην υπουργού στον κεντρικότερο δρόμο της πρωτεύουσας σε απευθείας μετάδοση υψηλής ευκρίνειας και σχεδόν δύο χρόνια μετά ακόμη τους ψάχνουν!

Το πραγματικό δίλημμα, λοιπόν, δεν είναι τι μέτρα πρόληψης μπορούμε να πάρουμε αλλά τι είδους αθλητική δικαιοσύνη θέλουμε. Τη δικαιοσύνη της Σούπερ Λίγκας και της ΕΠΟ, όπου η ποινή εξαρτάται από το πόσο ευφάνταστος είναι ο συνήγορος της κατηγορούμενης ομάδας και πόσο πρόθυμοι οι δικαστές να παραμυθιαστούν, ή τη δικαιοσύνη της UEFA, που δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από το βίντεο του αγώνα και την έκθεση του παρατηρητή – δηλαδή τα γεγονότα – για να αποφασίσει;

Τους κάφρους μόνο οι ίδιες οι ομάδες τους μπορούν να τους κουλαντρίσουν – και δεν έχουν λόγο να τα βάλουν μαζί τους όσο θα βρίσκουν τρόπους να τη σκαπουλάρουν για τα νταηλίκια τους. Οπότε, αν ο υφυπουργός θέλει να κάνει δουλειά, δεν χρειάζεται να σπάει το κεφάλι του: τραβάει μια φωτοτυπία στον κανονισμό της UEFA και τον στέλνει στην ΕΠΟ και τη Λίγκα. Με την ευγενική υποσημείωση ότι αν δεν εφαρμοστεί, λυπάται που δεν θα μπορέσει να βοηθήσει τις ΠΑΕ για εκείνα τα έξτρα φράγκα του ΟΠΑΠ και τις ευεργετικές ρυθμίσεις των χρεών τους.