Ραντεβού με την υστερία

Κυρίες και κύριοι και αγαπητά μου παιδιά, φαντάζομαι ότι το καταλαβαίνετε κι από μόνοι σας. Οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου λαμβάνουν οριστικά τέλος. Από τη στιγμή μάλιστα που γύρισε στο πόστο του κι ο Αλέξης Τσίπρας – ο τελευταίος παραθεριστής της Νάξου -, η ώρα του μπερντέ βρίσκεται προ των πυλών. Rentrée ονομάζουν τη σεπτεμβριάτικη επιστροφή οι Γάλλοι και την ταυτίζουν με μεγάλα αφιερώματα στον Τύπο για τα βιβλία που πρόκειται να εκδοθούν, τις ταινίες που θα παιχτούν, τα θέατρα που θα ανέβουν και τις εκθέσεις που θα ανοίξουν.

Σε μας εδώ ό,τι πρόκειται να δούμε και ν’ ακούσουμε θα είναι σαν πίσω από το σεντονάκι του καραγκιοζοπαίκτη. Οπα, μπαμπάκο, όπα, στους δρόμους μάς έδωσε πάλι ραντεβού ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό. Αρκεί να μου πει τι θα κρατάει, να τον αναγνωρίσω. Μην τυχόν και πέσω πάνω σε κανένα Λαφαζάνη ή σε κανένα Δρίτσα και ξενερώσω. Α, όλα κι όλα, σε ραντεβού στα τυφλά εγώ δεν ενδίδω, δεν πάει να με φάνε η μπακουροσύνη και η μοναξιά.

Ποια μοναξιά δηλαδή αφού οσονούπω θ’ αρχίσουν να σκάνε σαν στρακαστρούκες μέσα στα σπίτια μας τα πρώτα ονόματα της ραδιοτηλεοπτικής μας φαγούρας. Μια χαρά ενημερωνόμασταν τόσο καιρό από τους ντουμπλίρ τους. Ησυχα και ουσιαστικά χωρίς τον πυρετό του υπόκωφου ανταγωνισμού τους, χωρίς την τρίχα που την κάνουν τριχιά.

Τραβάω ένα σκαμνάκι στη μέση του δωματίου, περνάω και την τριχιά που λέγαμε παραπάνω γύρω από το πολύφωτο. Και μη διανοηθεί κανείς να παραποιήσει τα κίνητρά μου γιατί θα φάμε τα μουστάκια μας. Αυτή τη φορά θα αφήσω σημείωμα.