Εν θερμώ και δημοσιογραφικά

Αν θεωρηθεί σωστή η ρήση πως κάθε δημοσιογράφος έχει να επιδείξει στην καριέρα του ένα «ρεπορτάζ ζωής», αυτό για τον κάποτε πρόεδρο της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης και – δημοσιογραφική – προσωπικότητα της Θεσσαλονίκης, για τον Δημήτρη Γουσίδη (ο οποίος πέθανε την Πέμπτη στα 73 του, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο, και κηδεύτηκε χθες) ήταν η ανακάλυψη του τάφου του Φιλίππου Β’ στη Βεργίνα. Εκεί όπου χωροθετούνται, δηλαδή, οι Αιγές, πρωτεύουσα των αρχαίων Μακεδόνων.
Εύρημα που συνδέθηκε το 1977 με το «όνειρο ζωής» μιας μεγάλης προσωπικότητας της Θεσσαλονίκης, του καθηγητή στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και ανασκαφέα της Βεργίνας από το 1954, του αείμνηστου Μανόλη Ανδρόνικου. Εύρημα που μας συνέδεσε με την αίγλη του βασιλείου του στρατηλάτη Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ο μύθος του είχε τροφοδοτήσει στα χρόνια της μεγάλης άνθησης της Αρχαιολογίας ως ανασκαφικής… τέχνης «όνειρα ζωής» πολλών για την ανεύρεση τουλάχιστον του τάφου του.
Η αποκάλυψη του τάφου του βασιλιά πατέρα του, στη θέση Παλατίτσια, έστρεψε τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας, που λατρεύει να ξαναφωτίζει μύθους σαν τον Μεγαλέξανδρο, στο εύρημα του καθηγητή Ανδρόνικου. Ελκύοντας αναπόφευκτα και τους αμφισβητίες. Αλλά και δίνοντας παράλληλα έρεισμα για να ανοίξει και πολιτικός διάλογος, παράλληλα με τον επιστημονικό-αρχαιολογικό, περί «μακεδονικότητας», κάποτε και με άλλοθι «αλυτρωτισμού», όπως από το γειτονικό «κράτος των Σκοπίων», μετά και τη διάλυση της άλλοτε Γιουγκοσλαβίας.
Ο Δημήτρης Γουσίδης τα είχε στο νου του όλα αυτά και τα συνταίριαξε στο ρεπορτάζ του, όταν πρώτος αποκάλυπτε και φώτιζε δημοσιογραφικά, τον Νοέμβριο του 1977, τα σημαντικότατα – για όλη την υφήλιο – πολύχρυσα ευρήματα του Μανόλη Ανδρόνικου. Τα οποία έδιναν υπόσταση στις ιστορικές πηγές και, εν τέλει, στην Ιστορία. Και αυτό μέσα από την πρώτη και την τρίτη σελίδα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», αλλά και από «Το Βήμα», για τα οποία εργαζόταν τότε και για 43 συναπτά έτη (από το 1965 ώς το 2008) ως διευθυντής του δραστήριου Γραφείου Βορείου Ελλάδος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.
Είχε εντρυφήσει άλλωστε και στην Ιστορία της πολύπαθης Μακεδονίας – γνωρίζοντας όλες τις ψηφίδες της συνέχειάς της. Και ως μέλος του Σωματείου Φίλων του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα. Αλλά και ως άνθρωπος των αγώνων – των δημοσιογραφικών κυρίως, αλλά και των πολιτικών – είχε βουτήξει και στα θολά μέχρι τότε νερά της ιστορίας του Εμφυλίου, των πολιτικών προσφύγων, της Αριστεράς.
Την ώρα που πρώτος μετέφερε την πεποίθηση του καθηγητή Ανδρόνικου – απάντηση στους δύσπιστους, με βάση επιστημονικά στοιχεία – σε τίτλο στα «ΝΕΑ» ως «Ναι! Είναι ο τάφος του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας» και πρώτος φωτογράφιζε ολόκληρη την χρυσωμένη πανοπλία και την ασπίδα του μακεδόνα βασιλιά, γνώριζε πως αυτό δεν ήταν ένα στείρο δημοσιογραφικό κομμάτι. Μια απλή είδηση. Αλλά Ιστορία εν τη γενέσει. Και εν τη συγγραφή. Οχι υποχρεωτικά ψύχραιμα, με μάτι ιστορικού. Αλλά εν θερμώ και δημοσιογραφικά.