Το μήνυμα στην Τούμπα

«Βαρύς πέλεκυς», «εξοντωτική ποινή», «έγκλημα και τιμωρία» ήταν μερικοί από τους τίτλους που συνόδευσαν την ανακοίνωση της ποινής που επιβλήθηκε στον ΠΑΟΚ από την ΟΥΕΦΑ για τα επεισόδια των οπαδών του στο παιχνίδι του Γιουρόπα Λιγκ με τη Ραπίντ Βιέννης.

Μονοετής αποκλεισμός από την Ευρώπη με τριετή αναστολή, τρεις αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών και πρόστιμο 150.000 ευρώ ήταν η ετυμηγορία της ΟΥΕΦΑ για την ομάδα της Θεσσαλονίκης.

Η αλήθεια είναι ότι με την κατάσταση που χρόνια τώρα έχει διαμορφωθεί στον ΠΑΟΚ, τα όσα συνέβησαν με τη Ραπίντ θύμιζαν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Ολοι γνώριζαν τι θα συμβεί αφού, όπως λέγεται στη Θεσσαλονίκη υπήρχε ραντεβού θανάτου χουλιγκάνων από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, κυρίως ανατολικές. Κανένας όμως δεν φρόντισε να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα. Και εδώ που τα λέμε ποιος να φροντίσει, όταν είναι επίσης κοινό μυστικό ότι η Θύρα 4 αποτελεί άβατο για κάθε μη χουλιγκάνο… Αβατο στο οποίο δεν υπάρχει κανενός είδους έλεγχος – πριν από την είσοδο στο γήπεδο – και αστυνόμευση κατά τη διάρκεια των αγώνων. Και ποιος να τα κάνει όλα αυτά; Οι… σεκιούριτι;

Οι διοικήσεις του ΠΑΟΚ όλα τα τελευταία χρόνια φρόντιζαν να τα έχουν καλά με τη Θύρα 4, αντί να βγουν απέναντί της, ώστε να μπορέσουν να περιφρουρήσουν τον προϊόν τους. Δεν είναι η πρώτη φορά που η Τούμπα από ποδοσφαιρικό γήπεδο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης.

Βεβαίως, στον ελληνικό μικρόκοσμο τα επεισόδια στα γήπεδα (δεν είναι μόνο προνόμιο της Τούμπας άλλωστε) θεωρούνται σύνηθες φαινόμενο και, αφού ακουστούν διάφορες κορόνες, όταν κατακαθήσει ο κουρνιαχτός οι νόμοι καταστρατηγούνται και οι ποινές γίνονται χάδι.

Αν και τώρα η νέα υπό τον Ιβάν Σαββίδη διοίκηση της ΠΑΕ δεν πάρει το μήνυμα από τη σκληρή ποινή της ΟΥΕΦΑ (δεν είναι ούτε Σούπερ Λίγκα ούτε ΕΠΟ), τότε τόσο αυτή (η διοίκηση δηλαδή) όσο και ο σύλλογος γενικότερα είναι άξιοι της τύχης τους.