2012 μ.Χ.: Οσα δεν κάνει η αλεπού…

Ωραίο κολπάκι αυτό. Και φωτογενές. Πρώτα ξεκινάς με ταρατατζούμ, τυμπανοκρουσίες, φανούς και λαμπάδες ότι θα γιορτάσεις τα 100χρονα από την ένταξη της Θεσσαλονίκης στο ελληνικό κράτος. Και ευαγγελίζεσαι φωτιές ασίγαστες που θα καίνε στον Πύργο του Τριγωνίου και μουσικές και εκδηλώσεις και, και, και…

Κι όταν δεν σου κάθεται το συνολάκι αρχίζεις την απαξίωση: και «κανέναν στον κόσμο δεν αφορά η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης» και «τι θέλαμε; Κάθε μέρα χορούς και παρελάσεις;» και «μόνο στη Βόρεια Ελλάδα το 1912 είχαν απελευθερωθεί ίσαμε 40 πόλεις» και άλλα τέτοια.

Και ανάμεσα κάνεις δήθεν και την αυτοκριτική σου για τις πολύφερνες εκδηλώσεις: και «κάλλιο αργά παρά ποτέ» και «ήταν παταγώδης αποτυχία» και «μας κατηγορούν για ολιγωρία» και, και, και…

Και κάτι χαριτωμένα, όπως «το πρώτο τεράμηνο φέτος παίρναμε προτάσεις από κάθε πικραμένο» και «το δεύτερο τετράμηνο επιχειρούσαμε να τα εντάξουμε όλα αυτά στον δήμο, αλλά τελικά το πρόβλημα ήταν η ελληνική γραφειοκρατία».

Ομως για να κάνεις έναν τζερτζελέ, ένα επικοινωνιακό ταρατατζούμ βρε αδελφέ, έστω και την ύστατη στιγμή, βουτάς μια συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης στην Πλατεία Αριστοτέλους που ετοιμάζει καιρό για την πανσέληνη νύχτα της Παρασκευής ο διευθυντής της Αλέξανδρος Μυράτ (ο οποίος θεωρεί πως σημειώνεται «πρωτοτυπία» – τι κι αν αυτά τα είχε κάνει από το 1985 ο Αλκης Μπαλτάς σε στρατώνα στον Χορτιάτη, σε νοσοκομεία και σχολεία…) και την ονομάζεις «εναρκτήρια εκδήλωση».

Αρπάζεις και τις μουσικές εκδηλώσεις του υπουργείου Πολιτισμού για τη νύχτα της πανσελήνου σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους και κάτι μίνι «Πικνίκ urban φεστιβάλ» και τα «εντάσσεις» όλα στις εκδηλώσεις. Ανακοινώνεις και δύο συνέδρια περί «Παρακμής της Δύσης και ανόδου της Κίνας και του Ισλάμ μετά την Αραβική Ανοιξη» και «Θεσσαλονίκη: μια πόλη σε μετάβαση» και τα ονομάζεις όλα αυτά «εορτασμό». Κι ας μην ενδιαφέρει, όπως λες (τώρα πια), κανέναν!

Ολα αυτά στον Δήμο Θεσσαλονίκης το σωτήριον – όχι για την κρίση – έτος 2012 μ.Χ.