Φαφούτης ήλιος

Είναι πολύ επικίνδυνα τα παιχνίδια με τις ακτίνες του κύκλου κι αυτό το ξέρει καλά ο κάθε ποδηλάτης, ακόμη κι ο πιο αρχάριος. Αν κάποτε στα βρόχια τους πιαστεί το μπατζάκι σου, μπορεί και να έχεις κακά ξεμπερδέματα.

Το σκέφτηκαν καλά εκεί στο ΠΑΣΟΚ να ξαλαφρώσουν τον «πράσινο ήλιο» από τις δύο παραπανίσιες ακτίνες του ή αποφάσισαν να τις μειώσουν κι από εννιά να τις ξανακάνουν επτά, μόνο και μόνο για να την κατασπάσουν στους art και στους γραφίστες;

Προσωπικά δεν βρίσκω κανένα απολύτως νόημα στην επιχείρηση ξεδοντιάσματος του ιστορικού κομματικού συμβόλου κι αυτά τα περί «συμβολισμού των επτά νέων πολιτικών αξόνων» τα ακούω βερεσέ. Οι συνειρμοί μου με πάνε πιο πολύ προς την τσατσάρα του βαρυποινίτη. Εκεί που ο Νίκος Φέρμας, με τη συνοδεία φυσαρμόνικας και μπαγλαμά έβγαζε ένα ένα τα δόντια από τη χτένα του μετρώντας τις ημέρες που ήταν φυλακισμένος. Την ίδια ώρα από το διπλανό κελί η Βουγιουκλάκη προσπαθούσε να πιάσει επαφή με παιδιά της πιάτσας και λοιπούς φτωχοδιάβολους. Να, αυτή θα ήταν μια απείρως πιο αποδοτική ιδέα, σκέπτομαι. Πιο αισιόδοξη και επείγουσα από το ηττοπαθές ξεδόντιασμα της τσατσάρας που κάποτε ήταν από ταρταρούγα.

Με δύο Νομπέλ ποίησης στο ενεργητικό μας, είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς τα ‘χουμε καταφέρει να τα κάνουμε μαντάρα στη διαχείριση του συμβολικού. Εκτός κι αν από το όλον εγχείρημα υποτιμώ την παγανιστική νοηματοδότηση του αριθμού «επτά». Πώς το ‘λεγε εκείνο το ωραίο ο Πάντζας, τότε που αντί για τη Σακοράφα είχε παρτενέρ τη Ζωή Λάσκαρη; «Η ερημιά έχει επτά πετσιά». Και η δική μου περισσότερα…