Ο κάιζερ του γερμανικού ταμπλόιντ

«Πόσα χρήματα κερδίζετε;,» ρώτησε τον Κάι Ντίκμαν ο Ρότζερ Μπόις, ανταποκριτής των λονδρέζικων «Τάιμς» στο Βερολίνο. Παρά την επιμονή του, όμως, δεν κατάφερε να αποσπάσει μια απάντηση. «Λυπάμαι. Απλώς δεν συνηθίζουμε να μιλάμε για τέτοια πράγματα, οι μισθοί είναι το τελευταίο ταμπού σε αυτή τη χώρα», απάντησε ο διευθυντής.

Ο Ντίκμαν κερδίζει πάντως επάξια τον μισθό του. Αν και καθολικός, μιλάει σαν καλβινιστής, αναφέρει ο Μπόις στο πορτρέτο του που δημοσιεύτηκε πέρυσι στο βιβλίο «Alpha-Journalisten». Για τον Ντίκμαν η συνεχιζόμενη επιτυχία είναι αναγκαία και πρέπει να κερδίζεται με σκληρή δουλειά. Στην περίπτωσή του, ταυτίζεται με αυτή της εφημερίδας του, στην οποία εργάζονται 800 δημοσιογράφοι για 27 τοπικές εκδόσεις. Τα κέρδη της ναυαρχίδας του εκδοτικού κολοσσού Αξελ Σπρίνγκερ προέρχονται από τις πωλήσεις της – κοστίζει 70 λεπτά – αλλά και από μία σειρά ελαφρώς εθνικιστικών προϊόντων (Volks-Produkte) που παράγει η «Μπιλντ», από τζιν μέχρι… πίτσα. Και μπορεί μεν η κυκλοφορία της να έχει πέσει από το 2001 όταν είχε 4,5 εκατ. φύλλα καθημερινά, αλλά εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη σε πωλήσεις εφημερίδα της Ευρώπης με 3 εκατ. φύλλα και 12 εκατ. αναγνώστες καθημερινά.

ΟΥΡΣΟΥΛΙΝΕΣ. Ο Ντίκμαν γεννήθηκε το 1964 στο Ράβενσμπουργκ, μεγάλωσε στο Μπίλεφελντ, είναι παντρεμένος από το 2002 με την αρθρογράφο της «Μπιλντ» Κάτια Κέσλερ και έχουν τέσσερα παιδιά. Ο πατέρας του επιθυμούσε διακαώς να του αφήσει το δικηγορικό γραφείο του, εκείνος όμως δεν του έκανε τη χάρη. Μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο (Ουρσουλίνες) και την ολοκλήρωση της στρατιωτικής θητείας του (ως συντάκτης σε στρατιωτικό έντυπο) γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μίνστερ. Παράτησε όμως τις σπουδές του για τη σχολή δημοσιογραφίας του Αξελ Σπρίνγκερ. Η καριέρα του άρχισε με ανταποκρίσεις από τη Βόννη, συνεχίστηκε με αρχισυνταξία στο κουτσομπολίστικο περιοδικό «Bunte» και ύστερα από ένα μικρό διάλειμμα στο ταμπλόιντ «BZ» κατέληξε στη σκανδαλοθηρική «Μπιλντ», την οποία διευθύνει εδώ και 11 χρόνια. Είναι μάλιστα ο μακροβιότερος διευθυντής της.

Στις 24 Ιουνίου η εφημερίδα γιόρτασε τα 60 χρόνια της με έναν πρωτότυπο τρόπο. «Δωρεάν Μπιλντ για όλους», έγραφε στο πρωτοσέλιδό της πάνω από μια ανοικτή επιστολή του Κάι Ντίκμαν, ο οποίος φρόντισε να ταχυδρομηθεί το επετειακό φύλλο σε 41 εκατ. νοικοκυριά, γεγονός που της χάρισε ρεκόρ Γκίνες για τη μεγαλύτερη κυκλοφορία παγκοσμίως. Εξαίρεση ήταν οι διευθύνσεις 200.000 επικριτών της, οι οποίοι είχαν ζητήσει εγγράφως να μην τη λάβουν.

Στη γιορτή παραβρέθηκε και ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Γκίντο Βεστερβέλε, ο οποίος, εκτός από τους επαίνους που επιβάλλονται, δήλωσε ότι «στο ζήτημα της Ελλάδας η “Μπιλντ” δεν είχε και τόσο καλή πυξίδα. Ολόκληρη η σύνταξη θα έπρεπε να κάνει μία φορά διακοπές για ένα μήνα στην Ελλάδα». Και ο Κάι Ντίκμαν το έπραξε, βρέθηκε αν όχι για ένα μήνα, τουλάχιστον για μία ημέρα στη Λέρο, όπου τον οδήγησαν πρόσφατα με το ιστιοπλοϊκό τους οι τούρκοι φίλοι του από το γειτονικό Μποντρούμ (η Αλικαρνασσός). Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που έρχεται στην Ελλάδα, αφού έχει επισκεφθεί επανειλημμένως την Αθήνα, την Πάρο και τη Σαντορίνη.

Μέλος και του Διοικητικού Συμβουλίου της τουρκικής εφημερίδας «Χουριέτ», ο Ντίκμαν αναρριχήθηκε επαγγελματικά πολύ γρήγορα. Η αξία του δεν έγκειται μόνο στα κέρδη της εφημερίδας αλλά και στην πολιτική του «μύτη». Ο Ντίκμαν είναι κουμπάρος με τον Χέλμουτ Κολ – ο ένας πάντρεψε τον άλλο – και συνυπογράφει το βιβλίο του γερμανού πρώην καγκελαρίου, «Ηθελα την ενοποίηση της Γερμανίας». Η πολιτική δύναμη του Ντίκμαν πράγματι τρομάζει. Σε ένα μακροσκελές αφιέρωμά του το 2011, το «Σπίγκελ» κατηγόρησε την «Μπιλντ» για τα εμπρηστικά άρθρα με τα οποία «εκπληρώνει τον ρόλο της λαϊκής Δεξιάς στη Γερμανία». Στους διαδρόμους του Ράιχσταγκ, στα υπουργεία και την καγκελαρία, τα πρωτοσέλιδα του ταμπλόιντ θεωρούνται έγκυρη έκφραση της λαϊκής κοινής γνώμης και η πληροφόρηση που παρέχει δεν επιδέχεται περαιτέρω διερεύνηση.

ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΔΕΝ ΜΕΤΡΑΕΙ. Ικανότατος δημοσιογράφος αλλά και εντελώς αδίστακτος, ο Ντίκμαν δεν δίστασε να ανοίξει μέτωπο στο παρελθόν με τον Γκέρχαρντ Σρέντερ διεξάγοντας μια βρώμικη καμπάνια εις βάρος του. Πολλοί λένε ότι εκείνη οδήγησε τελικά στην παραίτηση του τελευταίου από τη θέση του προέδρου του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος SPD.

Το «Σπίγκελ» αναφέρει ότι οι συντάκτες της «Μπιλντ» δεν είναι βεβαίως όλοι ευχαριστημένοι με τον ρόλο του νταή των γερμανικών μίντια, ο Κάι Ντίκμαν όμως αρνήθηκε ότι τα πρωτοσέλιδά του είναι εμπρηστικά και καλλιεργούν προκαταλήψεις. Με σεξιστικά δημοσιεύματα και συστηματικές καμπάνιες εναντίον του «γλεντζέ Ελληνα», των μεταναστών και γενικά των μειονοτήτων, η «Μπιλντ» ενθαρρύνει τα σκληρά μέτρα της γερμανικής κυβέρνησης. Πρόσφατα πάντως ο Ντίκμαν έκανε ένα μικρό «δώρο» στις φεμινίστριες. Εδωσε ρεπό σε όλες τις εργαζόμενες για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, κυρίως όμως αφαίρεσε τη φωτογραφία του γυμνόστηθου κοριτσιού που κοσμούσε καθημερινά το πρωτοσέλιδο (πλην ελαχίστων περιπτώσεων, όπως την ημέρα που ο καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτσινγκερ εξελέγη Πάπας).

Οι αντίπαλοί του φυσικά δεν χάνουν την ευκαιρία για επιθέσεις. Το 2009 στην πρόσοψη του κτιρίου όπου στεγάζεται η «Ταγκεστσάιτουνγκ», μεσοτοιχία με τη σκανδαλοθηρική «Μπιλντ», επί της οδού Ρούντι Ντούτσκε στο Βερολίνο αναρτήθηκε ένα γλυπτό-καρικατούρα του Ντίκμαν με το πέος του να αναρριχάται σε πέντε ορόφους. Ο καλλιτέχνης Πέτερ Λενκ αφιέρωσε το προκλητικό έργο του με τον τίτλο «Ειρήνη μεθ’ υμών», γνωστό και ως «Πέος πάνω από το Βερολίνο», σε όλους τους επώνυμους και ανώνυμους ανθρώπους οι οποίοι χωρίς να το θέλουν έγιναν εξώφυλλο της «Μπιλντ». Πολλοί σκανδαλίστηκαν, φυσικά και ο Ντίκμαν, η αντιπαράθεση του οποίου με την αριστερή «TAZ» ξεκινάει από παλιά. Το 2002 το σατιρικό ένθετο της τελευταίας, «Die Wahrheit» (Η αλήθεια), δημοσίευσε ότι ο διευθυντής της «Μπιλντ» είχε υποβληθεί σε (αποτυχημένη) εγχείρηση για να μεγαλώσει το μικρό πέος του με μοσχεύματα από πτώματα. Ο Ντίκμαν έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση ζητώντας30.000 ευρώ. Τελικά έχασε τη δίκη. Το δικαστήριο απεφάνθη ότι πρέπει «να ισχύουν και για τον ίδιο οι κανόνες που βάζει στους άλλους».