Κάποτε ήταν η ΑΕΚ

2 λεπτά
Και διηγώντας τα να κλαις.
Κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινήσει κάποιος το παραμύθι της ΑΕΚ. Μιας ομάδας με ένδοξο παρελθόν, ζοφερό όμως παρόν και μέλλον.
Σε άλλες εποχές – όχι και πολύ μακρινές, άντε ένα με δύο χρόνια πριν – για ποδοσφαιριστές όπως ο Βασίλης Κουτσιανικούλης και ο Σταύρος Τσουκαλάς θα ήταν μέγιστη τιμή να τους ζητήσει η ΑΕΚ (αν έκανε ποτέ κάτι τέτοιο) να φορέσουν τη φανέλα της.
Αυτή την περίοδο όμως;
Ο Βασίλης Κουτσιανικούλης προτίμησε χθες να συνεχίσει την καριέρα του στον ΟΦΗ – μια ομάδα η οποία ταλανίζεται και αυτή από προβλήματα – κλείνοντας στα μούτρα την πόρτα που του είχε ανοίξει η ΑΕΚ. Με την οποία μάλιστα είχε έρθει σε προφορική συμφωνία. Και αν ήταν ο Κουτσιανικούλης ο μόνος, θα μπορούσες να πεις την κλασική ελληνική φράση «δεν βαριέσαι».
Το χτύπημα αυτό όμως είναι το δεύτερο, έπειτα από εκείνο με τον Σταύρο Τσουκαλά, ο οποίος έμεινε ελεύθερος από τον ΠΑΟΚ και άφησε στα… κρύα του λουτρού την ΑΕΚ για να αγωνιστεί με τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα.
Τα παραδείγματα με τους Κουτσιανικούλη και Τσουκαλά δείχνουν τον βαθμό απαξίωσης της ΑΕΚ. Μιας εκ των τριών ιστορικότερων ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου. Να μη θέλουν να αγωνιστούν σε αυτήν ποδοσφαιριστές που σε άλλες εποχές ούτε έξω από το γήπεδο όπου αγωνίζεται η ομάδα δεν θα περνούσαν.
Βεβαίως κι αυτοί άνθρωποι είναι και θέλουν, όσο αυτό είναι εφικτό στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, να εξασφαλίσουν πως θα πάρουν τα χρήματά τους βάσει της συμφωνίας που έχουν κάνει. Στην ΑΕΚ, ποιος μπορεί να δώσει, έστω και προφορικώς, μια τέτοια διαβεβαίωση; Κανείς.
Και δεν είναι μόνο τα χρήματα. Υπάρχει ένα ακόμη ζήτημα. Σε ποια κατηγορία θα αγωνίζεται τη νέα σεζόν η ΑΕΚ. Κάτι το οποίο κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει με βεβαιότητα, έστω και αν βρισκόμαστε μόλις τρεις ημέρες πριν από την έναρξη του νέου πρωταθλήματος.
Δυστυχώς, ο εφιάλτης για την ΑΕΚ δεν έχει τελειωμό.













