e-mail

Τεμπελχανείο Dearest Phoebe:

Howdy! Σήμερα το μεσημέρι (16/8, 12.15-13.35) κάτω από καυτό ήλιο βγήκα για να πάρω «ΤΑ ΝΕΑ» στο Πολύδροσο (Αμαρουσίου και Χαλανδρίου) και λόγω κλασικής ελληνοπρεπούς τεμπελιάς ήταν κλειστά επτά περίπτερα ή μίνι μάρκετ. Αλλοτε τα περίπτερα άνοιγαν από πολύ πρωί και τώρα θέλουν οι paesani vacances!

Ενώ στις ΗΠΑ τα παιδιά από πολύ μικρά μαθαίνουν business, στήνοντας στο πεζοδρόμιο έξω από το σπίτι τους lemonade stands, εδώ στην κακομαθημένη νεόπλουτη Ψωροκώσταινα κοπροσκυλιάζουν στις καφετέριες, στα cocktail bars με λεφτά από διεφθαρμένους γονείς που εργάζονται σε πολεοδομίες, ΔΟΥ, ΔΕΚΟ, δικαστήρια (αστικά, διοικητικά και ποινικά), όπου τα πιάνουν χοντρά.

Δείτε, dearest Phoebe, πόσα έβγαλε ο εννιάχρονος Τζοσούα Σμιθ από το Ντιτρόιτ, από τραπεζάκι όπου έφτιαχνε λεμονάδα, σε μία εβδομάδα – 3.600 δολάρια και τα χάρισε στην πόλη του, όπως έγραψε το περιοδικό «Τάιμ».

Very affectionately yours,

Νικ. Κασνακίδης

Τώρα με προκαλείτε, κάπως, γιατί μερικά από αυτά που λέτε έχουν δύο όψεις. Η ικανότητα του εννιάχρονου στις business μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να λέγεται και παιδική εργασία. Και οι «χωρικοί» που τολμούν να θέλουν «διακοπές» μπορεί πράγματι να τις έχουν ανάγκη, αφού η δουλειά τους είναι από τις σκληρές: βάρβαρα ωράρια, τα οποία υφίστανται όλο τον χρόνο. Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το βράδυ. Είναι το λιγότερο σνομπισμός να θεωρείτε πως εσείς έχετε το δικαίωμα σε διακοπές και σε χαλαρή μεσημεριανή ανάγνωση, ενώ αυτοί όχι – γιατί; Επειδή κάνουν άραγε κάποιο «κατώτερο» επάγγελμα ή γιατί μπορεί να κατάγονται από χωριό; Οσο για το ότι πολλοί νέοι είναι αραχτοί στις καφετέριες, δεν υπάρχει αμφιβολία, ούτε για τη διαφθορά των γονέων (που δεν παιδεύουσι τέκνα) υπάρχουν μεγάλες αμφιβολίες, αν και η γενίκευση είναι κάπως ενοχλητική: δεν αφήσατε απ’ έξω ούτε έναν δικαστή, ούτε έναν υπάλληλο της ΔΕΗ! Και, μεταξύ μας, δεν με πείθει το «Τάιμ» ότι πουλώντας λεμονάδες βγάζεις χρήμα με ουρά. Αυτό θυμίζει το ανέκδοτο για εκείνον τον πλούσιο που ξεκίνησε βρίσκοντας στον δρόμο ένα νόμισμα, με το οποίο αγόρασε κάτι που το πούλησε ακριβότερα κ.λπ. Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά επιτρέψτε μου να διατηρήσω τις αμφιβολίες μου…

Είμαστε όμως «ζεστοί» άνθρωποι

Σεβαστή μου κυρία Φοίβη Αθηναίου

Terve – γεια σου! Για μία ακόμη φορά γίναμε διεθνώς ρεζίλι… Απ’ ό,τι έδειχναν τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, όχι αυτή τη φορά από τους ξυλοδαρμούς των απεργοσπαστών που βλέπουμε συχνά τους καλοκαιρινούς μήνες στα λιμάνια της χώρας μας, αλλά από το προσωπικό του «ιερού ναού» μας, της Ακρόπολης δηλαδή, που έκλεισε πριν από λίγες μέρες τις πόρτες του «λόγω ζέστης»!

Κυρία Αθηναίου μου, είναι αδιανόητο ο επισκέπτης που έρχεται από τα πέρατα του κόσμου, που το όνειρό του είναι να επισκεφθεί και να προσκυνήσει το σημαντικότερο μνημείο της αρχαίας ιστορίας μας, εκεί που «οικοδομήθηκε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός» να αντικρίζει τη γνωστή ταμπέλα «Κλειστόν – Closed».

Αφορμή που σου γράφω, Φοίβη μου, ήταν οι πηχυαίοι τίτλοι με τα κεφαλαία γράμματα που στόλιζαν τις μεγάλες σε τιράζ φινλανδικές εφημερίδες, για το ότι έσπασε το ρεκόρ των 400.000 τουριστών μέσω των 300 κρουαζιερόπλοιων που επισκέφθηκαν φέτος το καλοκαίρι το βροχερό Ελσίνκι…

Και εδώ δεν υπάρχουν τέτοια αθάνατα μνημεία του αρχαίου πολιτισμού που έχει η Ελλάδα μας! Ποτέ, όμως, στα 34 χρόνια μου στο Ελσίνκι δεν είδα την ταμπέλα «Κλειστόν – Suljettu» στην Εθνική Πινακοθήκη λόγω κακών καιρικών συνθηκών τον χειμώνα, λόγω χιονοθύελλας ή κρύου (30 υπό το μηδέν), η οποία δέχεται χιλιάδες επισκέπτες καθημερινώς… Καθώς έχει και ελληνικότατο όνομα: Αθήνα – Ateneum.

Κάτι τέτοιες ειδήσεις μού ανάβουν και τα δικά μου λαμπάκια. Και λέω μέσα μου ότι πρέπει να έχεις δίκιο, Φοίβη μου, που έχεις τα νεύρα σου από οκτώ ετών… Ποια είναι η γνώμη σου;

Με σεβασμό,

Γιώργος Θεοδωρόπουλος, Ελσίνκι

Λέω να μη σας απαντήσω γιατί κάνει ζέστη. Και δεν ζεσταίνομαι απλώς, φουντώνω όταν ακούω κάτι τέτοια, και ξέρετε πώς είναι να φουντώνεις κάθε τρεις και λίγο από οκτώ ετών. Στα… -άντα έχεις καταντήσει μονίμως κόκκινος, λες και είσαι ψημένος Βρετανός σε ελληνική παραλία. Φοβάμαι ότι όλα αυτά ξεκινούν από την παιδική ηλικία. Οταν με το πρώτο χιόνι κλείνει το σχολείο για να παίξουν τα παιδιά, πώς θες τα ίδια παιδιά, όταν μεγαλώσουν, να μη θέλουν να συνεχίσουν το παιχνίδι; Απλώς, για να μην κατηγορηθούν για παλιμπαιδισμό, το κάνουν ανάποδα, ως καμουφλάζ. Δεν κλείνουν το μαγαζί με το κρύο για να παίξουν με το χιόνι, αλλά με την πολλή ζέστη για να παίξουν με την καυτή άμμο. Κάπως έτσι χτίζονται άλλωστε και οι πύργοι στην ωραία μας χώρα… Εχει, βέβαια, και το γραφικό του στοιχείο το πράγμα…