[Πρόσωπα] Ανώνυμοι σούπερ ήρωες

Η 31χρονη Νεοϋορκέζα Νικόλ Αμπραμόβιτσι ζει στο Μπρούκλιν και εργάζεται ως επαγγελματίας οργανώτρια, σχεδιάζει την κοινωνική ζωή και τα ψώνια των πελατών της. Ομως έχει και μια δεύτερη, μυστική ζωή. Τα βράδια φοράει φόρμα από μαύρο σπαντέξ, γάντια με νύχια και μάσκα, μεταμορφώνεται στην Prowler, την Περιπλανώμενη, και βυθίζεται στη νύκτα της μεγαλούπολης για να καταδιώξει τους εχθρούς της – αφενός τη φτώχεια, τις στερήσεις που πλήττουν τους άστεγους της Νέας Υόρκης, και αφετέρου αυτούς που κακοποιούν τα αδέσποτα. Τα όπλα της είναι καθαρά ρούχα, τρόφιμα και είδη υγιεινής, με τα οποία βοηθάει αυτούς που ζουν στον δρόμο να επιβιώσουν.

Στις νυκτερινές περιπολίες της συναντά τους αστέγους του Μπρούκλιν και του Μανχάταν. Τους δίνει δώρα και συμβουλές υγιεινής, κουβεντιάζει μαζί τους. Εκείνοι δεν εκπλήσσονται πλέον βλέποντας τη γυναίκα με τη στολή που μοιάζει με της Κατγούμαν. «Στις περιπολίες μου, η στολή έχει μεγάλη σημασία, όταν οι άστεγοι με βλέπουν, ξέρουν ότι δεν θα τους κλέψω. Η στολή προκαλεί χαμόγελα και συμπάθεια. Χάρη σ’ αυτή δέχονται ευκολότερα τη βοήθειά μου», λέει η Νικόλ στον Ολιβιέ Ντιμπουά του γαλλικού ιστότοπου Rue89.

Πάνε τώρα δύο χρόνια που δραστηριοποιείται έτσι. Ανακάλυψε τη διπλή φύση της έπειτα από ένα άρθρο στο περιοδικό «Timeout New York» για τα κατορθώματα σύγχρονων σούπερ ηρώων. Ετσι η Νικόλ ανακάλυψε τους Ανώνυμους Σούπερ Ηρωες, μια οργάνωση σούπερ πολιτών που φορούν κολάν και μάσκες και βγαίνουν τη νύκτα για να κάνουν πράξεις φιλανθρωπίας. Η οργάνωση έχει πάνω από 100 μέλη στις ΗΠΑ και πάνω από 10 στη Νέα Υόρκη – ήρωες όπως ο Λάιφ, ο μέντορας της Νικόλ και ιδρυτής του κινήματος με στολή ήρωα κόμικς της δεκαετίας του ’50, ο Νταϊρέκτιον Μαν, ο ήρωας που είναι πάντα έτοιμος να προσανατολίσει τουρίστες ή ντόπιους που χάνονται στη μεγαλούπολη, ο Νταρκ Γκάρντιαν, μετρ των πολεμικών τεχνών που διώχνει τους ντίλερ ναρκωτικών από τα πάρκα της πόλης. Ολοι μοιράζονται την ίδια επιθυμία, να βοηθήσουν τους συμπολίτες τους.

Η Νικόλ λέει πως είχε προσπαθήσει και παλιότερα να συμμετάσχει σε φιλανθρωπικές δράσεις, όμως απογοητευόταν από ανθρώπινες παρεμβάσεις που την περιόριζαν. «Οταν έδινα, κάποιοι μου έλεγαν ότι δεν μπορούσα να δώσω αυτό, άλλοι μου τηλεφωνούσαν για να με προτρέψουν δώσω κάτι άλλο. Μια μέρα θέλησα να δωρίσω το παλιό μου αυτοκίνητο σε μια νεοϋορκέζικη φιλανθρωπική οργάνωση, όμως δεν το ήθελαν! Εβρισκαν πως κατοικούσα πολύ μακριά για να έρθουν να το πάρουν… Τώρα είμαι εγώ και οι άστεγοι, εγώ και τα εγκαταλειμμένα ζώα». Οι περισσότεροι φίλοι της ξέρουν πως αφιερώνει χρόνο για να βοηθάει αυτούς που έχουν ανάγκη, αλλά δεν ξέρουν για τη διπλή ταυτότητά της. Οι γονείς της το ξέρουν, όμως δεν την έχουν δει ποτέ με τη στολή της Περιπλανώμενης.