[Προβολείς] Ε, όχι και εμφύλιος…

Πρώτα απ’ όλα, να συμφωνήσουμε σε κάτι: εμφύλιος, αυτός ο πόλεμος δεν είναι, όπως δεν ήταν και στη Γιουγκοσλαβία. Ο Ασαντ, όπως τότε ο Μιλόσεβιτς, στέλνει στρατιώτες, παραστρατιωτικές οργανώσεις ή άλλες συμμορίες να τρομοκρατήσουν, να βομβαρδίσουν ή να σφάξουν οποιονδήποτε τολμήσει να αμφισβητήσει την κεντρική δικτατορική εξουσία. Αυτό είναι πάντα και η αρχή του τέλους του καθεστώτος: όταν τα βάζεις με τον λαό σου, δεν μπορείς να μείνεις όρθιος για καιρό, κι ας έχεις πίσω σου τη Ρωσία, την Κίνα ή οποιονδήποτε άλλο φοβάται ότι η εξέγερση θα φτάσει αργά ή γρήγορα και στη δική του αυλή.

Μια «βάρβαρη καταστολή εναντίον των αμάχων», αυτό είναι ο πόλεμος στη Συρία, όπως αναφέρει κείμενο που υπογράφουν δεκάδες καθηγητές, συγγραφείς, καλλιτέχνες και άλλοι διανοούμενοι από τη Γαλλία. Καλές οι υπογραφές – αλλά δεν αρκούν για να δοθεί τέλος σ’ έναν πόλεμο που έχει στοιχίσει τους τελευταίους 17 μήνες τουλάχιστον 27.000 ζωές (σύμφωνα με στοιχεία του Συριακού Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα). Τι πρέπει να γίνει; Ποιο είναι το χρέος της διεθνούς κοινότητας; Να επιβάλει ακόμη πιο αυστηρές οικονομικές κυρώσεις, περιμένοντας κι άλλες αυτομολήσεις; Να εγκαθιδρύσει μια ζώνη απαγόρευσης των πτήσεων, την οποία θα πρέπει όμως να περιφρουρήσει; Να οπλίσει τους αντάρτες;

Οι απαντήσεις είναι δύσκολες, οι περιορισμοί μεγάλοι, οι απόψεις ποικίλλουν: η «Λιμπερασιόν» αφιέρωσε προχθές πέντε σελίδες σε αυτό το πρόβλημα. «Ας μη βλέπουμε πια τις αραβικές εξεγέρσεις υπό το φως των γαλλικών επαναστάσεων του 1830 και του 1848, δεν είναι δυνατόν οι Δυτικοί να συνεχίσουν να παίζουν τους σωτήρες των απελπισμένων λαών», λέει ο συγγραφέας Πασκάλ Μπρικνέρ, ασκώντας και την αυτοκριτική του για τον παλαιότερο ακτιβισμό του. Εμείς, πάλι, είμαστε υπερβολικά απορροφημένοι από τα δικά μας προβλήματα για να ασχολούμαστε με άλλους απελπισμένους. Να επισημάνουμε απλώς ότι το θεωρητικά πιο διεθνιστικό ελληνικό πολιτικό κόμμα – ο ΣΥΡΙΖΑ, ντε – έσπασε τη σιωπή του για το ζήτημα στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν κατήγγειλε την ελληνική κυβέρνηση επειδή «απουσίαζε από τη διεθνή πρωτοβουλία για την εφαρμογή της ολυμπιακής εκεχειρίας στον συριακό εμφύλιο». Ηταν χωρίς αμφιβολία μια γενναία και καίρια παρέμβαση, που σημάδεψε την έκβαση των συγκρούσεων, συγγνώμη, του εμφυλίου.