Αννα, Γιελένα και Στέφκα: οι Καλαματιανές

Το ψιλοείπαν οι τηλεοπτικοί σχολιαστές, ήθελα όμως να το ελέγξω. Να μάθω φέρ’ ειπείν πόσο «Καλαματιανή» είναι η Ρωσίδα Αννα Τσιτσέροβα (χρυσή ολυμπιονίκης στο άλμα εις ύψος) και κατά πόσο το σπαστό «καλησπέρα σας» της Ισινμπάγιεβα ήταν απλή φιλοφρόνηση προς τα ελληνικά μίντια ή μήπως είχε και συγκεκριμένους παραλήπτες.

Αυτά που έμαθα από έγκυρες καλαματιανές πηγές με έκαναν να σκάσω απ’ το κακό μου. Αν είχα μείνει κι εγώ εκεί, μπορεί τώρα να μη γνώριζα εσάς, θα γνώριζα όμως την Αννα Τσιτσέροβα από κοντά. Ενδεχομένως, δε, να έπινα και κάνα καφεδάκι μαζί της στα καφενεία του ιστορικού κέντρου, δίπλα στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων, εκεί όπου αραιά και πού επέτρεπε στον εαυτό της λίγη σχόλη. Η Αννα είναι «πολύ κλειστό παιδί» με πληροφόρησαν οι συμπατριώτες μου, παράγοντες του αθλητισμού, που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα «από μέσα». Η Τσιτσέροβα βρισκόταν στην πόλη μέχρι φέτος την άνοιξη. Από εδώ ξεκίνησε για τους Ολυμπιακούς του Λονδίνου. Οταν πρωτοεγκαταστάθηκε στην Καλαμάτα ήταν μόλις 19 ετών και ο προπονητής της, ο σκληρός Ζαγκαρούλκο (κατά κόσμον Πέτροβιτς) δεν χάριζε κάστανα σε όποια ήθελε να γίνει μια μέρα ολυμπιονίκης.

Το πιστεύω ότι ο πρωταθλητισμός είναι υπόθεση στοχοπροσήλωσης, στην περίπτωση όμως της ρωσίδας άλτριας μπορεί να είναι και υπόθεση ταύτισης, έστω ασυνείδητης. Επισημαίνω στους συνομιλητές μου την τρομερή φυσιογνωμική ομοιότητά της με τη Βουλγάρα Κονσταντίνοβα, τον μεγαλύτερο ίσως μύθο στο ίδιο αγώνισμα. Γέλια τρανταχτά από την άλλη άκρη του τηλεφώνου μού το επιβεβαιώνουν. «Η Στέφκα; Η Στέφκα ζούσε κι έκανε προπόνηση εδώ από το 1995, έναν χρόνο πριν πάρει το χρυσό στην Ατλάντα. Φοβερό παιδί!».

Θα τους το έκλεινα στα μούτρα και θα σουρνόμουν από ζήλεια στα πατώματα αν δεν είχα κι άλλα να μάθω και τρις χειρότερα να πάθω. Σαν πυροβολισμός στο αριστερό μου αυτί έσκασε η πληροφορία ότι η Γιελένα Ισινμπάγιεβα από την τρυφερή ηλικία των δεκάξι της χρόνων βούταγε στην ίδια θάλασσα που κολυμπούσα κάποτε κι εγώ κι έκανε προπονήσεις στο Δημοτικό Στάδιο της Παραλίας που φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού από το μπαλκόνι της μάνας μου. Τότε που τα στάδια και τα προπονητικά κέντρα δεν είχαν φανταστεί τη σημερινή τους εξαθλίωση.

«Χτύπα κι άλλο» είπα στον παλιό μου συμμαθητή ο οποίος έχει το προνόμιο να μιλάει μαζί της ακόμα και σήμερα. Κι εκείνος, ανυποψίαστος χτύπησε όπως με χτύπησαν κατάστηθα όλα όσα μου είπαν κι άλλοι φίλοι μου προχτές το απόγευμα. Οτι η Γιελένα «είναι ανοιχτό παιδί, καμία σχέση με την Αννα (Τσιτσέροβα), ότι με το παραμικρό σού σκάει χαμόγελο κι ότι στα δεκάξι της, όταν ερχόταν η ώρα να επιστρέψει στη Ρωσία, έκλαιγε στην αγκαλιά των καλαματιανών φιλενάδων της και δεν ήθελε να ξεκολλήσει από τη θάλασσα και το θερμό κλίμα της πόλης». Δεν ξέρω κι αν αληθεύει ότι το 1991, πιτσιρίκα ακόμα και με ένα σωρό ρωσίδες άλτριες να της κόβουν τον δρόμο, είχε θερμοπαρακαλέσει παράγοντες του εδώ αθλητισμού να την ελληνοποιήσουν. Επρεπε να μου το είχε πει εμένα και θα την είχα υιοθετήσει αβλεπί. Δεν θα της άλλαζα όμως επώνυμο. Θα έπαιρνα εγώ το δικό της.