[Ιστορίες Συνωμοσίας] Ανθρώπινο κρέας μού μυρίζει

Παλιά καλλιεργούσαμε ολυμπιονίκες και κίουι, ακτινίδια. Σήμερα έχουμε μονοκαλλιέργειες από τσαμπουκά και πρυτάνεις. Οι συνθήκες παραγωγής τους θα απασχολήσουν τις επερχόμενες γενεές δεκατέσσερις όπως περίπου υποχρεώθηκαν να κάνουν οι Εγγλέζοι τότε με τις τρελές αγελάδες που πάχαιναν τρώγοντας ελαστικά αυτοκινήτων με τις ευλογίες της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η καλή μας αγελάδα τρώει ζάντες στη λιακάδα. Μέχρι να έρθει η ώρα μας να ροκανίσουμε το σασί και τα μπουλόνια, το εθνικό διατροφολόγιο θα αλλάξει πολλές συνήθειες και θα διασταυρωθεί με πλείστες όσες γκουρμέ μανίες.

Οι έλληνες αθλητές είναι οι μόνοι που φαίνονται ικανοποιημένοι με ό,τι περιέχει το πιάτο τους. Χαίρονται με τα χάλκινά τους μετάλλια και δείχνουν να κατανοούν την αδυναμία του ελληνικού κράτους να τους υποστηρίξει σ’ αυτή τη φάση. Οταν με το καλό βγούμε στις αγορές, το πρώτο πράγμα που θα πάρουμε θα είναι αναβολικά.

Προς το παρόν είμαι έρμαιο των οσφρητικών μου παραισθήσεων. Ανθρώπινο κρέας μού μυρίζει και δυστυχώς δεν μπορώ να εντοπίσω ποιος μαγειρεύει. Ο καπετάνιος που αρνήθηκε να επιβιβάσει τον Γιώργο Παπανδρέου δεν μου φαίνεται διόλου ύποπτος έστω κι αν το ιπτάμενο δελφίνι που πιλοτάριζε δεν ήταν (ακριβώς) η τράτα του η κουρελού η χιλιομπαλωμένη. Γιατί έτσι το ‘χουμε εμείς εδώ. Ο,τι πιάσει η χέρα μας το καπαρώνουμε με τη μία κι ας έρθουν μετά να μας κουνηθούν, να μας πουν πως δεν είναι δικό μας και πως δεν κάνουμε καλά τη δουλειά μας. Δεν θέλω τώρα να εμπλέξω στην ίδια παρεξήγηση όσους εκπαιδευτικούς αντιδρούν στην αξιολόγηση. Αρκετά ταλαιπωρήθηκαν οι έρμοι από τις αυταναφλέξεις του Βύρωνα Πολύδωρα, από το τι οξύνεται και από το τι περισπάται. Ο περισπασμός είναι μεγάλος και οι εστίες άγχους πολλές. Αναβοσβήνουν οι άτιμες σαν τις κωλοφωτιές στο νυχτερινό δάσος, ποια να πιάσεις – ποια ν’ αφήσεις;

Σαν αναμμένο κάρβουνο έπεσε στην ποδιά μας και το αποτρόπαιο της Πάρου. Οπως σας βλέπω και με βλέπετε, σ’ αυτό το μπάρμπεκιου πρόκειται να καούν πολλοί. Και αυτοί που γενικεύουν και αυτοί που επιφυλάσσονται αλλά και η μικρή κοινωνία που εξέβαλε στεναγμό ανακούφισης όταν μαθεύτηκε ότι ο δράστης ήταν τελικά «ξένος». Πόσο ξένος είναι αλήθεια ένα μοναχικό αρσενικό στη μετεφηβεία, συμπλεγματικό ως προς την κοινωνία και το άλλο φύλο αλλά με τις ορμόνες του στο φουλ και το αίσθημα του «γ… και δέρνω» περασμένο στον γονότυπό του; Ρατσιστικό; Δεν αποκλείεται. Αλλά μόνον από μια άποψη. Και μη μου φέρνεις αντιρρήσεις γιατί εμείς οι δυο θα φάμε τα μουστάκια μας. Και όπως έλεγε ο Σταυρίδης στο ελληνικό σινεμά, επειδή εγώ δεν έχω, ό,τι φάμε θα το φάμε απ’ το δικό σου.