[Εναλλακτικά] Το τίμημα της στήριξης

ΟΥΤΕ ο Σαμαράς ούτε ο Βενιζέλος είναι τύποι που ακούνε Μπρους Σπρίνγκστιν. Ωστόσο ο τίτλος ενός τραγουδιού του Boss της αμερικανικής ροκ σκηνής τούς ταιριάζει. Είναι το «The price you pay» – ελληνιστί, το τίμημα που πληρώνεις.

Το ΠΑΣΟΚ είναι εκεί που ήταν η ΝΔ επί Παπαδήμου. Είναι δηλαδή μειοψηφικός εταίρος σε κυβέρνηση συνεργασίας. Ώς εδώ καλά. Οταν όμως φθάνει η ώρα να ψηφιστεί ένα πακέτο μέτρων, είναι ο μειοψηφικός εταίρος της κυβέρνησης που την πληρώνει. Στις 12 Φεβρουαρίου του 2012, την Κυριακή που ψηφίστηκε η νέα δανειακή σύμβαση που ήταν παρακολούθημα του PSI, τέλειωσε η ΝΔ του Σαμαρά όπως την ξέραμε. Μαρκόπουλος, Ζώης και Σία επιχείρησαν έξοδο. Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση έχασε σε ένα βράδυ το 25% της κοινοβουλευτικής της δύναμης. Αντίστοιχα, το ΠΑΣΟΚ δοκιμάζεται εσωκομματικά λόγω του πακέτου των 11,5 δισ.

ΜΑ, θα πείτε, τι σχέση έχει η εξέγερση Λοβέρδου, Αννας, Μόσιαλου, Ραγκούση με το πακέτο μέτρων που ζητάει η τρόικα; Η πρώτη σύντομη απάντηση είναι ότι η εξέγερση για τον νόμο Αρβανιτόπουλου περί ΑΕΙ είναι μια κανονιά σε έναν εσωκομματικό πόλεμο. Ο πολιτικός διαπληκτισμός Βενιζέλου – Χρυσοχοΐδη στη σύσκεψη που έγινε την Τετάρτη το βράδυ στη Βουλή αφορούσε ακριβώς το πακέτο των 11,5 δισ. Ο πρώτος εξερράγη όταν ο δεύτερος του υπέδειξε ότι τα μέτρα δεν είναι του Σαμαρά, αλλά επικαιροποίηση όσων ψηφίστηκαν ως νέα δανειακή σύμβαση τον περασμένο Φεβρουάριο με υπουργό Οικονομικών τον Βενιζέλο.

Στην πραγματικότητα, ο κοινός τόπος είναι αλλού. Η δοκιμασία των μέτρων έκανε τόσο τον Σαμαρά όσο και τον Βενιζέλο πιο ευάλωτους. Ο αρχηγός του κόμματος που είναι μειοψηφικός εταίρος είναι αυτός που πιέζεται σε μια τέτοια περίπτωση. Και αυτός που θα εισπράξει πολιτική φθορά. Κάπως έτσι άνοιξαν οι τυχοδιωκτικές ορέξεις διαφόρων στη ΝΔ πέρσι τον Φεβρουάριο. Κάπως έτσι δόθηκε σύνθημα για μια πρώτη απόπειρα αρχηγικής αποδόμησης του Βενιζέλου από την επόμενη γενιά στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Σαμαράς τον Φεβρουάριο και ο Βενιζέλος τώρα ακολούθησαν διαφορετικές στρατηγικές. Επί Παπαδήμου, ο Σαμαράς επωμίστηκε πλήρως τη στήριξη της νέας δανειακής – δηλαδή πήρε καθαρή θέση. Επί Σαμαρά, ο Βενιζέλος έκανε ό,τι μπορούσε για να αποστασιοποιηθεί από το πακέτο των 11,5 δισ. Ωστόσο, οι αμφισβητίες έδρασαν και στη μία και στην άλλη περίπτωση.

Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί το έργο στο ΠΑΣΟΚ. Γιατί ο Σαμαράς εκ των υστέρων δικαιώθηκε. Μπορεί να «έσπασε» η ΝΔ, αλλά την 12η Φεβρουαρίου άνοιξε ο δύσκολος δρόμος για την πρωθυπουργία. Με τον Βενιζέλο τι θα γίνει; Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος προτίθεται να στηρίξει την κυβέρνηση σε βάθος τετραετίας. Αρα έχουμε να δούμε αρκετά επεισόδια ακόμη.