«Μην αφήσεις ποτέ μια καλή κρίση να πάει χαμένη». Είναι μια φράση που αποδίδεται στον κορυφαίο επικοινωνιολόγο του Μπαράκ Ομπάμα, δηλαδή σε κάποιον που η δουλειά του είναι να βρίσκει κρυμμένες ευκαιρίες στις πιο δυσοίωνες καταστάσεις. Αν όμως οι κρίσεις κάνουν τους μεγάλους ηγέτες, τότε γιατί παρατηρείται τέτοια λειψανδρία; Το ερώτημα δεν προσφέρεται μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Οι κυριακάτικοι «Τάιμς» έκαναν μια σύγκριση ανάμεσα στον Ντέιβιντ Κάμερον και τον Ουίνστον Τσόρτσιλ που δεν κολακεύει καθόλου τον σημερινό Πρωθυπουργό της Βρετανίας. Η Ιταλία ανακάλυψε έναν εν δυνάμει ηγέτη αλλά το τεχνοκρατικό παρελθόν τού Μάριο Μόντι βάζει ημερομηνία λήξης στο πολιτικό του μέλλον. Στην Ισπανία, ο Μαριάνο Ραχόι φαίνεται να μην περνάει ούτε τον πήχη που, ειδικά για την περίπτωσή του, είχε τεθεί από την αρχή χαμηλά. Και ο προεκλογικός δυναμισμός του Γάλλου Φρανσουά Ολάντ συμπιέζεται από τον ρόλο του ισορροπιστή που δείχνει να προτιμά ως Πρόεδρος.
Ενα βήμα πριν από τον γκρεμό, η Ευρώπη μοιάζει να μην έχει ξεπεράσει καν το στάδιο της άρνησης του προβλήματος. Δεν ξέρει εάν το πρόβλημα είναι δικό της ή κάποιου άλλου, εάν ο εχθρός είναι το χρέος, οι αγορές ή και τα δυο μαζί, εάν πρέπει να κάνει πόλεμο ή να προσπαθήσει να διατηρήσει πάση θυσία την ειρήνη με την ελπίδα ότι το τέρας θα πεθάνει στο τέλος από την αδηφαγία του. Η Ανγκελα Μέρκελ ηγείται αυτής της αμήχανης Συμμαχίας με μια δυσανεξία που δεν κρύβεται και μια εμμονή που – σαν όλες τις εμμονές – κρύβει μόνο κινδύνους. Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, γράφει ο ιστορικός Ντέιβιντ Στάρκι στους «Τάιμς», είχε τη διορατικότητα να διακρίνει την πραγματική φύση του τέρατος όταν η υπόλοιπη Ευρώπη πίστευε ότι θα την σκαπουλάρει από τα δόντια του χωρίς κόπο. Το οφείλει – και το οφείλουμε – στην πολιτική έρημο που διένυσε από το 1929 έως το 1939, οπότε είχε τον χρόνο να μελετήσει τον βίο και την πολιτεία του Δούκα του Μάρλμπορο, του ένδοξου προγόνου του, ο οποίος τρεις αιώνες νωρίτερα είχε ηγηθεί με επιτυχία μιας συμμαχίας εναντίον του Λουδοβίκου ΙΔ’. Ποιος πιστεύει σήμερα στην Ιστορία;