Τουρνουά αισθητικής επί άμμου

Ενας μύθος λέει πως στα χρόνια των ψευδαισθήσεων ευμάρειας οι Ελληνες έχασαν τα τρία «Φι»: φιλοξενία, φιλαλληλία και, κυρίως, φιλότιμο.

Οταν τα όνειρα περιορίστηκαν στις ρόδες ενός πολυτελούς, ογκώδους τζιπ και μιας βίλας εκατοντάδων τετραγωνικών μέτρων, ει δυνατόν πάνω στον αιγιαλό, για να τη χρησιμοποιούμε μόλις για 15 ημέρες τον χρόνο, το οπτικό πεδίο του άλλου «Φι», της φιλοδοξίας (με την καλή έννοια), σμικρύνθηκε. Οσο να χωρέσει σε μια παραλία με πολυκοσμία και στο νοητό τερέν ενός ματς με ξύλινες ρακέτες – με στόχο την πολυκοσμία αλλά και τη φιλαλληλία. Ισως και την επίδειξη της απώλειας των τριών παραδοσιακών «Φι» και της παραδοσιακής αισθητικής.

Ενας άλλος μύθος λέει πως αυτή ακριβώς η «αθλοπαιδιά», εις βάρος άλλων, είναι το επίσημο αγώνισμα της νέας εποχής. Στο οποίο αμιλλώνται οι Νεοέλληνες, απαλλαγμένοι από τα «Φι» του παρελθόντος, περήφανοι για την αγωνιστική επίδειξη της νέας τους ταυτότητας.

Υπάρχει εξήγηση. Και μάλιστα όχι μεταφυσική. Οι ρακέτες είναι, εν τέλει, ένα «παιχνίδι» που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ζωής. Ητοι, μέτριας έως κακής αισθητικής θέαμα, εκκωφαντικό ακρόαμα, ξύλο, ανυπαρξία στόχου, επιδειξιομανία, ασταθές υπόβαθρο και αδιάφορη έκβαση. Σαν τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων ετών: Νικήσεις – χάσεις, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Το κακό για τους γύρω έχει γίνει.