Το ισοζύγιο της πλαστικής σφαίρας

Πολλά δεινά έχει φέρει η κρίση στην Ελλάδα – και ενδεχομένως δεν τα έχουμε δει όλα ακόμα. Αλλά μας έφερε και ένα – όχι και τόσο επίζηλο – προνόμιο: δεν χρειάζεται να διαβάζουμε στην εφημερίδα ή να βλέπουμε στην τηλεόραση τι σχεδιάζουν οι ιταλοί και οι ισπανοί υπουργοί. Εμείς έχουμε προηγηθεί…

Τι θέλετε; Φόρους; Εχουμε εξαντλήσει κάθε φαντασία – και ενώ εμείς ήδη ψάχνουμε λεφτά για να πληρώσουμε, οι γείτονες τώρα τα εξαγγέλλουν. Περικοπές μισθών; Περσινά ξινά σταφύλια για εμάς, σίγουρο μέλλον για Ιταλούς και Ισπανούς. Ασφαλιστικό; Πρωτοπορία η Ελλάδα, έβαλε ψηλά τον πήχη για την πλήρη εξάρθρωση κάθε είδους παροχής.

Μόνο σε ένα πεδίο αποδεικνυόμαστε οπισθοδρομικοί, στην καταστολή. Εκεί που η Ελλάδα της τρικομματικής κυβέρνησης επιμένει στα κλασικά, δηλαδή ΜΑΤ, κλομπ και ρίψη χημικών, η Ισπανία του Ραχόι δείχνει το μέλλον με τη χρήση πλαστικών σφαιρών από τους αστυνομικούς της.

Είναι, άραγε, οι σφαίρες αυτές ισπανικής κατασκευής; Δίνει η παραγωγή τους δουλειά σε ισπανικά χέρια, μειώνοντας την ύφεση και αυξάνοντας τη ρευστότητα στην τοπική αγορά; Ή μήπως είναι εισαγωγής όπως τα δικά μας χημικά, με αποτέλεσμα να επιδεινώνονται το εμπορικό ισοζύγιο και το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού;

Συντήρηση ούλτρα

Δύσκολα θα τα μάθουμε αυτά. Αλλωστε η τρόικα σε καμία χώρα δεν ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες. Λογικό. Οι άνθρωποι έχουν μπροστά τους τη «μεγάλη εικόνα». Θα καθήσουν να ασχοληθούν με τις δημοσιονομικές επιπτώσεις της χρήσης πλαστικών σφαιρών;

Πρέπει όμως να ασχοληθούμε εμείς οι υπόλοιποι. Διότι αν ο ισπανικός δρόμος προς την καταστολή είναι μια εικόνα και από το δικό μας μέλλον – όπως τα οικονομικά μας μέτρα είναι το δικό τους αύριο – τότε η κατάληξη είναι δεδομένη: η κοινωνική αναταραχή θα οδηγήσει σε ούλτρα συντηρητικά καθεστώτα που θα επιβάλουν την κοινωνική αδικία ως δήθεν πρόοδο και «εξευρωπαϊσμό». Και τότε θα έχει μικρή σημασία αν κάποιοι στην Ελλάδα θα μπορούν ακόμα να έχουν ευρώ στο πορτοφόλι τους…