[Φαινόμενα] Οταν οι κριτές κουράζουν το κοινό

Ενα σόου θεωρείται «γερασμένο» όταν πλέον μετατοπίζεται το κέντρο βάρους του στις διενέξεις μεταξύ των συντελεστών του, στις αποχωρήσεις ή τις νέες αφίξεις. Και σε αυτό ακριβώς το στάδιο βρίσκεται το τάλεντ σόου – θρύλος της αμερικανικής τηλεόρασης, το «American Idol», από το οποίο αποχώρησαν η Τζένιφερ Λόπεζ και ο Στίβεν Τάιλερ που είχαν πάρει θέσεις κριτών για να καλύψουν με τα ηχηρά τους ονόματα το αιφνίδιο κενό που άφησε ο μίστερ τάλεντ σόου Σάιμον Κόουλ, όταν αποχώρησε το 2010 (και μάλιστα για να συνδράμει το ανταγωνιστικό «X Factor»).

Από τότε ψιθυριζόταν έντονα και γραφόταν διακριτικά ώσπου πλέον δεν αποτελεί ταμπού και συζητείται ανοικτά ότι αυτό που αποκτά σημασία και ενδιαφέρον για το κοινό δεν είναι τα ταλέντα του «American Idol» αλλά τα κουτσομπολιά για τους κριτές, ποιοι έρχονται και ποιοι φεύγουν.

Στην Ελλάδα μπορούμε να είμαστε υπερήφανοι, καθώς όλα τα τάλεντ σόου της ελληνικής τηλεόρασης είχαν ακριβώς αυτό το στοιχείο και ουδόλως μπερδευτήκαμε με την ανάδειξη ταλέντων.

Αλήστου μνήμης παραμένει το δίδυμο Μουρατίδης – Θεοφάνους στο «X Factor» του Αntenna που άφησε εποχή με τους καβγάδες του. Αλησμόνητο και το τυφλό κοπάνημα στα «τείχη» της κριτικής για την Κορομηλά προκειμένου να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού για ένα τάλεντ σόου που ούτε βλεπόταν ούτε ακουγόταν.

Ως εκ τούτου, τα εγχώρια κανάλια προηγήθηκαν στη διαπίστωση που κάνουν σήμερα οι Αμερικανοί, ότι δηλαδή το κοινό έχει αντιληφθεί πλέον πως δεν πρόκειται με τις ψηφοφορίες του μέσω του «American Idol» να ανανεώσει την αμερικανική μουσική σκηνή με σπουδαία νέα ταλέντα. Το κοινό έχει κουραστεί επίσης από την επιθετική ρητορική των κριτών καθώς ταυτίζεται με τους διαγωνιζομένους, ενοχλείται από τα αρνητικά σχόλια για την εμφάνιση των διαγωνιζομένων και έχει αποδείξει με τις ψηφοφορίες του ότι αντιδρά στα «καλούπια» εμφάνισης και φωνής που επιβάλλει το σόου.

Γι’ αυτό και έχει στραφεί με ενδιαφέρον στο πολύ διαφορετικό τάλεντ σόου «The Voice», αυξάνοντας διαρκώς την τηλεθέασή του, με έξοχη την Κριστίνα Αγκιλέρα στην κριτική επιτροπή. Οι κριτικοί θεώρησαν, όταν προβλήθηκε πρώτη φορά, ότι «θα πάει άκλαυτο» γιατί οι κριτές ακούνε τους υποψηφίους με γυρισμένη την πλάτη ώστε να μη βλέπουν την εμφάνισή τους και επιλέγουν με βάση μόνο τη φωνή.

Τότε ακόμη (πριν από δύο χρόνια) κανένας δεν τολμούσε να αμφισβητήσει την «τυραννία» της εμφάνισης. Τότε ακόμη ήταν αδιανόητο να επιλεγεί ένα ταλέντο μόνο από τη φωνή και όχι γιατί αποτελούσε «πακέτο».

Τότε ακόμη μεσουρανούσε το «American Idol» και ο Σάιμον Κόουλ με το ψυχρό, ειρωνικό του στυλ είχε αναδειχθεί σε πάπα που όλοι έτρεμαν και προσκυνούσαν. Γι’ αυτό και όταν εκείνος αποχώρησε μεγάλη ήταν η καθίζηση της τηλεθέασης.

Οι τονωτικές ενέσεις δεν ωφέλησαν. Δοκίμασαν μέχρι και την Ελεν ντε Τζενέρις, με το καυστικό της χιούμορ, στην κριτική επιτροπή. Αλλά το σόου κατάφερε εντέλει να κερδίσει ρούμπους με την Τζέι Λο και τον Τάιλερ. Για λίγο.

Πολύ σύντομα η κόπωση επανήλθε σε τέτοιο βαθμό ώστε οι κριτικοί να γράφουν ότι η αποχώρηση της Τζένιφερ Λόπεζ και του Τάιλερ ήταν «το καλύτερο που μπορούσε να συμβεί στο γερασμένο σόου», γιατί οι φήμες για το ποιος θα αναλάβει στη θέση τους μπορεί να ζωντανέψουν ξανά το ενδιαφέρον.

Το «American Idol» δεν υπολογίζεται πλέον ως τάλεντ σόου που θα προσφέρει νέο αίμα στη μουσική σκηνή αλλά ως ένα απλώς ψυχαγωγικό σόου, του οποίου στοιχείο είναι τα κουτσομπολιά για το ποιος θα αναλάβει κριτής. Αυτό όμως σημαίνει και διαφορετική ποιότητα κοινού. Μεγαλύτερες ηλικίες, λιγότερο απαιτητικές και μορφωμένες. Το «δυναμικό κομμάτι» φαίνεται πως έχει στραφεί στο «The Voice».