Το σεντόνι της Τσιτσιολίνας

Ηθοποιός είμαι, ε, κάποιες φορές έπαθα κι ένα… σεντόνι. Κάπως έτσι είχε απολογηθεί για τα όποια λάθη τής – γεμάτης θέαμα και υπερβολή – βουλευτικής καριέρας της η Ιλόνα Στάλερ, κατά κόσμον του θεάματος Τσιτσιολίνα. Η πρωτοπόρος της ιταλικής Βουλής που από τις κλίνες των πορνοστάρ έφτασε να αποφάσιζε για την τύχη της γείτονος χώρας.

Οπου «σεντόνι», για όσους δεν κατέχουν την ορολογία, επί της θεατρικής σκηνής και εν γένει επί του στίβου του κάθε είδους θεάματος είναι η στιγμή που ξεχνάς τα λόγια σου ή δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι και πού πατάς. Και επί των εδράνων της Βουλής προφανώς σημαίνει μάλλον το δεύτερο σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ψηφίζεις και ό,τι να ‘ναι.

Αντίστοιχο άλλοθι προέβαλε και η άλλοτε ηθοποιός και μοντέλο της ιδίας Βουλής Αλεσάντρα Μουσολίνι, εγγονή του Μπενίτο.

Σε μια (ελληνική) Βουλή γεμάτη «μοντέλες, αθλήτριες ή αθλητές, «αθλητικολόγους», τριτοκλασάτους ηθοποιούς, tv περσόνες του χαβαλέ ή της κλαψοσυμπονιάρικης δημοσιογραφίας», όπως έγραφε τις προάλλες στην «Τρίτη Αποψη» ο Θανάσης Διαμαντόπουλος, δεν φοβάται κανείς μήπως κάποιοι το πάθουν το… σεντόνι πάνω σε ένα σημαντικό για το μέλλον μας νομοσχέδιο; Δεν μπορούν να το πάθουν και οι άλλοι, γιατροί, δικηγόροι, μηχανολόγοι, επικοινωνιολόγοι, θα αναρωτηθεί κάποιος. Πιθανόν. Ομως εκείνοι δεν έχουν σεντόνι για άλλοθι!