Οταν λιθοβολούσαν το αυτοκίνητο

Αυτά τα λόγια θα μπορούσαν να έχουν γραφεί το 2011, στην πραγματικότητα όμως γράφτηκαν το 1911. Η κριτική κατά του αυτοκινήτου είναι σχεδόν παράλληλη με την εμφάνισή του ενώ η ιστορία του αρχίζει πολύ πριν από αυτήν. Ο φιλόσοφος του 13ου αιώνα Ρότζερ Μπέικον πιστώνεται ότι προέβλεψε την ύπαρξή του ενώ αναγεννησιακά σχέδια του Ντα Βίντσι και του Αλμπρεχτ Ντίρερ απεικονίζουν κάτι που θεωρήθηκε πως είναι πρότυπό του. Οταν πρωτοεμφανίστηκε στη Γερμανία τη δεκαετία του 1880, το περιέγραφαν ως «άμαξα δίχως άλογα». Στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βρετανία, ο νόμος της κόκκινης σημαίας περιόριζε την ταχύτητά του στα 3 χιλιόμετρα ανά ώρα στην πόλη και στα 6 στην ύπαιθρο, ορίζοντας επίσης ότι θα κυκλοφορεί με έναν πεζό άνδρα να προηγείται κρατώντας μια κόκκινη σημαία για να ειδοποιεί τους περαστικούς. Στην κεντρική Ευρώπη, οι αγρότες όποτε το έβλεπαν να περνά από τα μέρη τους το λιθοβολούσαν ενώ τα πρώτα μπλόκα ελέγχου η Αστυνομία τα πραγματοποιούσε δένοντας σχοινιά (ή και συρμάτινα καλώδια) κάθετα στον δρόμο, ώστε να σταματά όσους ξεπερνούσαν το όριο ταχύτητας. Μερικές δεκαετίες αργότερα, ο πρώτος καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ σε μια συνομιλία του είχε εκμυστηρευθεί ότι αν δεν ήταν πρόεδρος του ισχυρότερου κόμματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας θα συντασσόταν με ένα κόμμα ενάντια στο αυτοκίνητο.

Το 1927, ο άγγλος φιλόσοφος Κίριλ Τζόαντ, σε μια πραγματεία του με θέμα την αρνητική επιρροή καθετί αμερικανικού, έγραφε ότι «η οδήγηση αυτοκινήτου είναι μία από τις πιο καταδικαστέες ψυχοφθόρες και αρρωστημένες μανίες που η κακοτυχία έχει επιβάλει στην αφέλεια της πλανημένης ανθρωπότητας». Δικαστές ανηλίκων στις κεντρικές πολιτείες της Αμερικής το χαρακτήριζαν ως «ένα χαμαιτυπείο πάνω σε τέσσερις τροχούς» ενώ στην Ιταλία και την Ισπανία τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 η Καθολική Εκκλησία καλούσε τους νέους να αντισταθούν στο «αμαρτωλό» αυτοκίνητο.

Πρώην καθηγητής αστικών σπουδών σε πανεπιστήμια της Αμερικής, ο συγγραφέας Μπράιαν Λαντ περιφέρεται στους αυτοκινητοδρόμους όλου του κόσμου και διανύει περισσότερα από 100 χρόνια αυτοκίνητης ιστορίας, αναδεικνύοντας τον θορυβώδη βίο αυτής της αμφίσημης εφεύρεσης. Εστιάζοντας στις αυτοκινητοκεντρικές ΗΠΑ, ο συγγραφέας δίνει τον λόγο στους επικριτές του αυτοκινήτου με σκοπό να μας παρουσιάσει τον τελικό του θρίαμβο. Την επιχειρηματολογία των πολέμιων του αυτοκινήτου άλλοτε τη συμπληρώνει και άλλοτε την αναιρεί η πραγματικότητα της αυτοκίνησης, καθώς και τα εκατομμύρια υποστηρικτών της. Πολιτικοί και λογοτέχνες, φιλόσοφοι και ποιητές, βιομήχανοι και αρχιτέκτονες, κοινωνιολόγοι, επιχειρηματίες, μηχανικοί και φυσικά παθιασμένοι αλλά και αγανακτισμένοι οδηγοί είτε συνηγορούν υπέρ είτε κατηγορούν αυτό το απόλυτο σύμβολο του αυτοκίνητου πολιτισμού μας.