Το σύστημα «δώστε και σώστε» δεν περπατάει

Ο πατέρας προσπαθεί να εξηγήσει στον γιο τη διαφορά ανάμεσα στο «θεωρητικά» και το «πρακτικά», αλλά ο μικρός ζορίζεται να καταλάβει. Για να του το κάνει λιανά, φωνάζει τη γυναίκα του και τη ρωτάει μπροστά στο παιδί: «Δεν μου λες, ρε Ασπασία: αν κάποιος σου έδινε ένα εκατομμύριο ευρώ για μια βραδιά, θα πήγαινες μαζί του;». «Αμέ, γιατί όχι» απαντάει εκείνη. Επειτα φωνάζει τη μεγάλη του κόρη. «Εσύ, κούκλα μου, θα πήγαινες με έναν άγνωστο για ένα εκατομμύριο ευρώ;». «Γιατί να μην πάω, τρελή είμαι;». Τότε ο μπαμπάς γυρίζει στον μπόμπιρα και του λέει: «Κατάλαβες τώρα, αγοράκι μου; Θεωρητικά έχουμε δύο εκατομμύρια ευρώ. Πρακτικά έχουμε δύο π…νες στο σπίτι»!

Θεωρητικά η ΑΕΚ θα μπορούσε να σωθεί από τις συνεισφορές των οπαδών της. Οχι βέβαια με την… τροχάνιο αριθμητική που λέει ότι «στις 600.000 ενωσίτικες οικογένειες υπάρχουν τουλάχιστον 100.000 που θα μπορούσαν να βάλουν από 5.000 ευρώ!», αφού τόσα λεφτά δεν περισσεύουν στο ένα έκτο των νοικοκυριών ούτε στο Κατάρ, αλλά με έναν πιο μετριοπαθή υπολογισμό: αν όντως υπάρχουν 600.000 αεκτζήδες, που ακούγεται λογικό, για να βρεθούν τα τέσσερα εκατομμύρια τα οποία χρειάζεται η ομάδα για να ζήσει, θα αρκούσε να δώσουν από 6,66 ευρώ. Εστω 7 στρογγυλά, για να μην έχουμε πρόβλημα με τους παπάδες. Δηλαδή, δύο καπουτσίνο στη Φιλαδέλφεια χωρίς το πουρμπουάρ. Πρακτικά, όμως, έχουν μαζευτεί σκάρτα 150 χιλιάρικα. Συν τα 7.000 διαρκείας, τα οποία ως νούμερο δεν είναι άσχημο σε εποχές που το χέρι δύσκολα βρίσκει την τσέπη, αλλά ως χρήματα είναι, επειδή φέτος τα εισιτήρια πουλιούνται μισοτιμής.

Το σχέδιο του Θωμά Μαύρου «δώστε και σώστε» δεν περπατάει – και η ανέχεια είναι ο λιγότερο σημαντικός λόγος.

Πρώτα απ’ όλα, αυτή η ιδέα παραφορέθηκε στην ΑΕΚ και έχει καεί. Από τον σοφιστικέ Τροχανά με τα ατέλειωτα κείμενα που τα διαβάζεις τρεις φορές για να τα καταλάβεις μισή μέχρι τον τρέντι Νικολαΐδη, τους καμικάζι Supporters που φυγάδευσαν τον Παπά, και τώρα τον λαϊκό ηγέτη Μαύρο, όλοι στα δύσκολα έβγαλαν δίσκο στον κόσμο. Αλλά ακόμη και ο Σοκολάτας, την τέταρτη φορά που θα του έλεγαν ότι έπιασε φωτιά η αποθήκη του Σαμ, θα άφηνε τη Λόλα να γίνει κάρβουνο.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι κανένας από τους εύπορους αεκτζήδες δεν έδωσε το καλό παράδειγμα. Αν δεν βάζουν έστω από 100 χιλιάρικα ο Παπάς, ο Νοτιάς, ο Χατζηιωάννου, ο Κανελλόπουλος ή ο Μελισσανίδης που ψωνίζουν από τα Harrods, γιατί να ξηλωθεί το εικοσάρικο ο μεροκαματιάρης που δεν πατάει στη Λαϊκή αν δεν μεσημεριάσει;

Τρίτον, για να πληρώσει ο κόσμος πρέπει να του δώσεις προοπτική και όραμα. Αλλά η μόνη προοπτική για τον αεκτζή σήμερα είναι μια ομάδα με τον Καράμπελα πρώτο όνομα στη μαρκίζα – και το μοναδικό του όραμα η στιγμή που ο Δημητρέλος βγαίνει από τη ΦΑΕ Αθηνών τροπαιούχος, με τη φορολογική ενημερότητα στο χέρι, και πάει για το νταμπλ: να πάρει και την ασφαλιστική!

Τέλος, είναι και ζήτημα μεθοδολογίας. Ακόμη κι αν είσαι «κριέιτιβ λίντερ με γονίδια μπροστάρη και ιδεολόγου Ενωσίτη», που λέει και ο Τροχανάς, δεν πρόκειται να το μάθεις με εξέταση DNA ούτε να το νιώσεις διαβάζοντας στο site την υπεύθυνη δήλωση που σε καλεί να δηλώσεις πόσα θα σκάσεις, παρά μόνο σε ένα χάπενινγκ ικανό να ξυπνήσει τον αεκτζή μέσα σου. Που θα μπορούσε να είναι ένας αγώνας Μαύρου – Ντέμη με συμπαίκτες τα αστέρια της εποχής τους και είσοδο 20 ευρώ, ή ένας διαγωνισμός στον οποίο ο οπαδός κάθεται τέρμα κι αν πιάσει το πέναλτι του Παπαϊωάννου – λέμε τώρα – κερδίζει ένα διαρκείας, διαφορετικά το αγοράζει. Αμερικανιές, αλλά πιάνουν.

Υποψιάζομαι όμως ότι ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για το «αύριο» της ΑΕΚ επειδή δεν βλέπει να υπάρχει «μεθαύριο». Και προτιμά να τη δει να διαλύεται για να χτιστεί από την αρχή σε γερά θεμέλια. Το ίδιο μπορεί να σκέφτεται και κάποιος υποψήφιος επενδυτής.