Ολίγον έγκυος δεν υπάρχει

Ποια σχέση έχουν οι εκλογές με ένα fast food μαγαζί; Πολύ μεγάλη, αν θέλετε τη γνώμη μου. Μπορείς να συνεταιριστείς με κάποιον, με τον οποίον δεν θέλεις να πεις καλημέρα; Δεν μπορείς, κακά τα ψέματα. Κι όποιος το επιχείρησε, καλά ξεμπερδέματα δεν είχε.

Σκεφτείτε λοιπόν τι θα συνέβαινε αν, αντί για ένα μαγαζί fast food, μιλούσαμε για μια κυβέρνηση. Τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Αλλά τώρα μιλάμε όντως για μια κυβέρνηση. Κανένα κόμμα δεν πήρε πάνω από 35%, άρα κανένα κόμμα δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση χωρίς να λάβει υπόψη του τούς υπολοίπους. Ετσι κι έγινε, αλλά μέχρι ενός σημείου…

Τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Ο,τι αποφασίσουν οι «μεγάλοι» του πολιτικού μας συστήματος. Αν αποφασίσουν ότι προχωρούν μαζί, θα προχωρήσουν. Αλλιώς θα μπούμε σε καταστάσεις περίεργες – για παράδειγμα, ακόμα και ένας ενθουσιώδης ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ θα επιθυμούσε να υπάρξει κυβερνητική κρίση καλοκαιριάτικα; Δύσκολο…

Ή εντός ή εκτός

Αλλά μήπως θα το επιθυμούσε ένας ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ; Πολύ πιο δύσκολο – εκείνοι που επένδυσαν την ψήφο τους στο κόμμα που πήρε 44% το 2009 και 12% το 2012, μάλλον το έκαναν εν ονόματι της κυβερνητικής σταθερότητας και όχι αναζητώντας πολιτικές περιπέτειες. Επομένως, για τα κόμματα που μετέχουν στον κυβερνητικό συνασπισμό τα πράγματα είναι απλά: ή μετέχουν ή δεν μετέχουν. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή. Το «ολίγον έγκυος» μας τελείωσε. Ετσι τελείωσε με τη διενέργεια των δεύτερων εκλογών και το «συμμετέχουμε, αλλά όπως μας αρέσει». Αν το συνεχίσουν με τον ίδιον τρόπο, θα αντιληφθούν πολύ σύντομα ότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται, τουλάχιστον χωρίς κόστος. Οι πολίτες μπορούν να δεχτούν ακόμα και νέα μέτρα – και θα κρίνουν εκείνους που θα τα λάβουν όταν έλθει η ώρα. Αλλά αποκλείεται να δεχτούν κολπάκια της στιγμής, με στόχο να σκεπαστούν προηγούμενες πολιτικές. Οπως ισχύει σε όλες τις κρίσεις, «κάλλιο πέντε και στο χέρι»!