Ο Ομπάμα σοσιαλιστής; Ούτε κατά διάνοια

Οταν μου ζήτησαν να σκηνοθετήσω την ταινία «Η φωλιά του κούκου», οι φίλοι μου προσπάθησαν να με αποτρέψουν. Η όλη ιστορία είναι τόσο αμερικανική, μου έλεγαν, ώστε εγώ, ένας μετανάστης που μόλις είχα φθάσει στις ΗΠΑ, δεν θα μπορούσα να την αποδώσω σωστά. Εμειναν έκπληκτοι όταν τους εξήγησα ότι θέλω να κάνω την ταινία, καθώς για μένα δεν ήταν απλά λογοτεχνία αλλά πραγματική ζωή, η ζωή που έζησα στην Τσεχοσλοβακία από τη γέννησή μου το 1932 έως το 1968. Το κομμουνιστικό κόμμα ήταν η δική μου νοσοκόμα Ράτσεντ, που μου έλεγε τι μπορώ και δεν μπορώ να κάνω, τι μπορώ και δεν μπορώ να πω, πού μπορούσα να πάω, ακόμα και το ποιος είμαι.

Τώρα, χρόνια αργότερα ακούω τη λέξη «σοσιαλιστής» που χρησιμοποιούν για τον Πρόεδρο Ομπάμα οι πολιτικοί του αντίπαλοι, οι Ρεπουμπλικανοί. Εξισώνουν λανθασμένα τον σοσιαλισμό δυτικοευρωπαϊκού τύπου και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης με τον ολοκληρωτισμό των μαρξιστών – λενινιστών. Οποια ελαττώματα κι αν έχει ο Ομπάμα, δεν βλέπω σε αυτόν κανένα σοσιαλιστή. Ο αμερικανός Πρόεδρος κατηγορείται ότι προσπαθεί να επεκτείνει τις ευθύνες της κυβέρνησής του – για την υγειονομική περίθαλψη, τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, την αυτοκινητοβιομηχανία κ.λπ. Είναι δικαίωμα να αναρωτηθούμε εάν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει περισσότερες εξουσίες: η Αμερική συζητά το θέμα αυτό από την ίδρυσή της.

Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα δεν είναι να προσπαθούμε για μια τέλεια κοινωνική δικαιοσύνη – που ποτέ δεν υπήρξε ούτε θα υπάρχει – αλλά για κοινωνία αρμονίας, μια ορχήστρα όπου διαφορετικοί μουσικοί και όργανα παίζουν μαζί υποστηρίζοντας μια μεγάλη μελωδία.

Ο Μίλος Φόρμαν είναι σκηνοθέτης