Πολιτιστικός τελεμές

Δεν του το λέμε κατάμουτρα (του κακόμοιρου του τυριού), αλλά είναι άυλος πολιτισμός – μεταδιδόμενος από γενιά σε γενιά, προφορικά, μέσα από έπεα πτερόεντα – ο τρόπος που πήζουν το αρσενικό Νάξου, το κατίκι Δομοκού, το Σαν Μιχάλη Σύρου, το λαδοτύρι Μυτιλήνης, το μαστέλο Χίου, τη φορμαέλα Αράχοβας, την τσαντίλα Χαλκιδικής.

Ηρθε λοιπόν η ώρα να τα προστατεύσουμε όλα, όπως ανακοίνωνε χθες περήφανα ο νέος αναπληρωτής υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού (ωραίος τίτλος, γεμίζει το στόμα σου – πάνω που μιλάμε για νόστιμα ελληνικότατα τυριά).

Να τα σώσουμε. Οχι τα τυριά. Την άυλη μετάδοση της παρασκευής τους. Την προφορική. Εκείνο που τα κάνει να πήζουν, αντίθετα με κάποια μυαλά. Οπως και τη μυθολογία που ήρθε και μας «έπηξε» τα έπη.

Για να μην έχουμε άλλην «απώλεια για τον ελληνικό παραδοσιακό πολιτισμό», όπως είδε και την «αναχώρηση» του λαογράφου Νέστορα Μάτσα ο νέος αναπληρωτής υπουργός.

Κάποιος πρέπει, δίπλα στη μαστίχα της Χίου και τη μεσογειακή δίαιτα, που προστατεύει ήδη το Διεθνές Συμβούλιο για την Αϋλη Κληρονομιά, να βάλει και πολλά άλλα, παραδοσιακά μεταδιδόμενα. Τα τραγούδια, τα τυριά, τα έπη, ίσως και το βελονάκι, το κοπανέλι και την μπιμπίλα… Να φτιάξει, βρε παιδί μου, ένα ευρετήριο «άυλων πολιτιστικών αγαθών». Από την ελληνική μυθολογία αρχόμενος. Να του φτουρήσουν εκείνα που, όπως δήλωνε ελληνικότατα χθες ο αναπληρωτής Πολιτισμού, αποτελούν την «πολιτιστική μας ιδιοπροσωπία». Ο δι’ έπους μεταδιδόμενος τρόπος πήξης του τελεμέ το ξέρει άραγε;