Η αυτοβιογραφία μένει μισή
Μια φανταστική οικογενειακή ιστορία επτά γενεών είχε αφηγηθεί
στα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» ο νομπελίστας συγγραφέας. Σήμερα, δύσκολα μπορεί
να θυμηθεί τη δική του...
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (αριστερά) παραλαμβάνει το Νομπέλ Λογοτεχνίας το 1982 από τον βασιλιά της Σουηδίας Κάρολο Γουσταύο
Τα δύο αδέλφια τηλεφωνιούνται κάθε μέρα. Ο Γκάμπο ζει στο Μεξικό και ο Χάιμε Μάρκες στην Κολομβία. Συχνά ο συγγραφέας τηλεφωνεί στον αδελφό του για να τον ρωτήσει πολύ βασικά πράγματα που έχει ξεχάσει. Ο Χάιμε προσπάθησε για μεγάλο διάστημα να τα κρατήσει όλα αυτά κρυφά, «γιατί πρόκειται για την ιδιωτική του ζωή που πάντα προσπαθούσε να προστατέψει».
Προσπαθούσε, αλλά δεν τα κατάφερνε και εντελώς. Οταν, λ.χ., πιάστηκε στα χέρια με τον Μάριο Βάργκας Λιόσα, σε σινεμά του Μεξικού τη δεκαετία του 1970, οι περισσότεροι δεν κατάφεραν να μάθουν τι έγινε. «Ηταν προσωπικός λόγος», αυτό μόνο ειπώθηκε. Αλλά οι δύο κατοπινοί νομπελίστες ήταν μέχρι τότε αδελφικοί φίλοι. Τι συνέβη; Η πραγματική αιτία δεν μπορούσε να κρυφτεί για πολύ. Ο Μάρκες είχε ρίξει στο κρεβάτι τη σύζυγο του Λιόσα.
Την ίδια ώρα ο Λιόσα ήταν με κάποια άλλη. Οι δύο άντρες δεν ξαναμίλησαν για χρόνια. Πολλοί μάλιστα πίστευαν ότι αυτός ήταν και ο λόγος που ο Μάρκες δεν κυκλοφορούσε τον δεύτερο τόμο της αυτοβιογραφίας του. «Κατάλαβα πως αν προχωρούσα στον δεύτερο τόμο, θα αναγκαζόμουν να αποκαλύψω πράγματα που δεν θέλω για προσωπικές μου σχέσεις που δεν έχουν πάει καθόλου καλά», είπε προ ετών σε ισπανική εφημερίδα. Ισως όμως, υπό το φως των σημερινών αποκαλύψεων, να μην ήταν αυτή η πραγματική αιτία.
Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι ο Λιόσα έδωσε τόπο στην οργή. Συμπεριέλαβε στα άπαντά του και το εκθειαστικό για τον Μάρκες βιβλίο του «Η ιστορία μιας θεοκτονίας», ενώ προλόγισε και την επετειακή έκδοση των «Εκατό χρόνων μοναξιάς», στα σαράντα χρόνια από την πρώτη έκδοση. Προφανώς, θα γνώριζε ήδη τη διανοητική κατάσταση του άλλοτε στενού του φίλου, όπως τη γνώριζε και ο τρίτος μεγάλος της ίδιας παρέας, ο Κάρλος Φουέντες, που πέθανε πρόσφατα χωρίς βραβείο Νομπέλ.
Αλλωστε, πώς να μη συγχωρήσει κανείς κάποιον που η σύγχρονη κριτική, εκτός από βασικό εκπρόσωπο του μαγικού ρεαλισμού, τον ανακηρύσσει και μετρ του ερωτικού συναισθήματος; Το δηλώνει και το τελευταίο συγγραφικό του σκίρτημα: ήταν το 2004 και το κοινό, μαζί και οι δημοσιογράφοι που κατέκλυζαν τη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης, βρέθηκαν μπροστά σε μια έκπληξη: αντί να δουν τον δεύτερο τόμο της αυτοβιογραφίας τού Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, που εν τέλει δεν γράφτηκε ποτέ, είδαν ένα καινούργιο του μυθιστόρημα, με τον εύγλωττο τίτλο «Οι θλιμμένες πουτάνες της ζωής μου».